Jakub z Bitetto (wł. Giacomo Illirico) był franciszkaninem urodzonym w Zadarze około 1400 roku. Po ucieczce przed najeźdźcami tureckimi w Chorwacji, przeniósł się do Włoch, gdzie ostatecznie osiadł w Bitetto. Żył skromnie, służąc swojemu zakonowi jako kucharz, ogrodnik i zakrystian. Znany ze swej głębokiej pobożności i częstych uniesień duchowych, zyskał uznanie dzięki swojej pobożności oraz służbie chorym na dżumę w 1482 roku. Zmarł w Bitetto 27 kwietnia 1496 roku i jest wspominany jako człowiek głębokiej modlitwy i pokornej służby.
Życie i służba
Po wstąpieniu do zakonu franciszkanów w wieku dwudziestu lat, Jakub podróżował przez różne włoskie klasztory. Większość czasu poświęcał pracy fizycznej, w tym pracy jako kucharz. Jego życie religijne charakteryzowało się głęboką kontemplacją i aktami pokutnymi. Podczas epidemii dżumy w 1482 roku opiekował się chorymi. Współcześni odnotowywali jego zdolność do wchodzenia w stany ekstazy oraz rzekome umiejętności lewitacji podczas modlitwy.
Kult i status
Jakub został beatyfikowany przez papieża Klemensa XI w 1700 roku, w wyniku silnego kultu lokalnego. Później, po uznaniu jego heroicznych cnót, został ogłoszony wyniosłym (Venerabilis) przez papieża Benedykta XVI w 2009 roku. Jest patronem Bitetto, gdzie dwie dekady po jego śmierci stwierdzono, że jego ciało jest niezniszczone. Jego wspomnienie obchodzi się 27 kwietnia.