Izydor z Chios był żołnierzem egipskim w III wieku, służącym w marynarce wojennej Cesarstwa Rzymskiego. Podczas stacjonowania na greckiej wyspie Chios wyznał swoją chrześcijańską wiarę dowódcy swojej floty. Odmawiając wyrzeczenia się swoich przekonań lub czczenia bogów państwowych, został skazany na śmierć podczas prześladowań prowadzonych przez cesarza Decjusza. Został stracony przez ścięcie, a jego szczątki wrzucono do cysterny, co miało miejsce około 251 roku.
Męczeństwo i legenda
Po jego śmierci jego towarzysze, Ammoniusz i Myrope, mieli odzyskać jego ciało, aby je pochować. Lokalna legenda głosi, że drzewa na południowej części Chios płakały za nim, co miało być źródłem żywicy mastiksowej na wyspie. Myrope ostatecznie została pochowana obok niego, a miejsce ich grobów stało się związane z doniesieniami o cudownych uzdrowieniach.
Kult i dziedzictwo
Na miejscu jego pochówku na Chios wzniesiono kaplicę, a później kościół. Jego reputacja jako opiekuna żeglarzy rozprzestrzeniła się po całym Morzu Śródziemnym. W 1125 roku jego relikwie zostały przeniesione z wyspy do Bazyliki św. Marka w Wenecji, gdzie znajdują się w małej kaplicy zawierającej jego sarkofag.