Isabel Allende to chilijsko-amerykańska pisarka, znana z powieści czerpiących czasem z realizmu magicznego. Do jej najbardziej znanych dzieł należą „Dom duchów” (1982) i „Miasto bestii” (2002), które odniosły sukces komercyjny. Jej powieści często nawiązują do osobistych doświadczeń autorki i wydarzeń historycznych, a koncentrują się na losach kobiet. W 1993 roku otrzymała obywatelstwo Stanów Zjednoczonych, a w 2014 roku została odznaczona Prezydenckim Medalem Wolności.
Wczesne lata i emigracja
Allende urodziła się w 1942 roku w Limie w Peru. Jej rodzina często się przeprowadzała w czasie jej dzieciństwa z powodu placówek dyplomatycznych ojczyma. Po zamachu stanu w 1973 roku, który obalił Salvadora Allende, krewnego jej ojca, uciekła do Wenezueli, gdzie przebywała przez 13 lat. Stwierdziła, że opuszczenie Chile uczyniło z niej poważną pisarkę, uwalniając ją od oczekiwań, jakie patriarchalna rodzina stawiała kobietom.
Kariera pisarska
Zanim została powieściopisarką, Allende pracowała jako dziennikarka, redaktorka i producentka telewizyjna w Chile i Wenezueli. „Dom duchów” zaczęła pisać jako list do umierającego dziadka, a z czasem stał się jej debiutanckom powieścią. Jej wspomnienia „Paula”, napisane w formie listu do córki, opisują dzieciństwo i lata na emigracji, a jej powieści przetłumaczono na ponad 42 języki.
