Isaac Newton był angielskim uczonym wszechstronnym, który pracował jako matematyk, fizyk, astronom, alchemik, teolog, historyk i wynalazca. Był kluczową postacią rewolucji naukowej i następującego po niej oświecenia. Jego dzieło z 1687 roku, Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, ugruntowało mechanikę klasyczną i dokonało pierwszej wielkiej unifikacji w fizyce. Wraz z Gottfriedem Wilhelmem Leibnizem dzieli zasługi za sformułowanie rachunku nieskończenie małych, choć opracował go on na lata przed Leibnizem, a jego prace uznaje się za najbardziej wpływowe w ukształtowaniu nowoczesnej nauki.
Prawa i odkrycia








W Principiach Newton sformułował prawa ruchu i powszechnego ciążenia, które przez stulecia pozostawały dominującym poglądem naukowym, aż zostały zastąpione przez teorię względności. Jego prawa nadal stanowią wystarczające przybliżenia dla małych prędkości i słabych pól grawitacyjnych. Wykorzystał swój opis grawitacji, by wyprowadzić prawa Keplera dotyczące ruchu planet oraz wyjaśnić pływy i tory komet. Zbudował także pierwszy teleskop zwierciadlany i opracował teorię barwy, opartą na obserwacji, że pryzmat rozszczepia światło białe na widmo widzialne.
Późniejsze życie








Newton był członkiem Trinity College oraz drugim profesorem matematyki Lucasa na Uniwersytecie Cambridge, na to stanowisko powołano go w wieku 26 lat. Związany politycznie z wigami, dwukrotnie na krótko zasiadał w Izbie Gmin jako poseł z Uniwersytetu Cambridge, a w 1705 roku królowa Anna nadała mu tytuł szlachecki. Ostatnie trzy dekady życia spędził w Londynie, gdzie pełnił funkcję mincmistrza Royal Mint i zwiększył dokładność oraz bezpieczeństwo brytyjskiej monety. Był również prezesem Royal Society i zmarł w wieku 84 lat.
