Cesarz Hongwu (1328–1398), właściwie Zhu Yuanzhang, był pierwszym cesarzem dynastii Ming w Chinach, panującym od 1368 do 1398 roku. Urodzony w rodzinie chłopskiej za czasów dynastii Yuan, założonej przez Mongołów, dzięki powstaniu Czerwonych Turbanów doszedł do władzy i dowodził potężnym reżimem w południowych Chinach. Po wypędzeniu wojsk mongolskich i zjednoczeniu kraju przez trzy dekady rządził okresem odbudowy i rozwoju, a jego następcy kontynuowali panowanie dynastii przez niemal kolejne trzy stulecia.
Młodość i trudności





Zhu Yuanzhang urodził się w 1328 roku w prowincji Anhui w ubogiej rodzinie rolniczej. Gdy miał 16 lat, epidemia dżumy pochłonęła jego rodziców i jednego z braci. Osierocony przez kilka lat był nowicjuszem w klasztorze buddyjskim, żebrał o jedzenie i wędrował po regionie. Te lata pozwoliły mu poznać cierpienia zwykłych ludzi i ukształtowały jego nieufność wobec uczonych, którzy polegali na księgach, a nie na praktycznym doświadczeniu. Opowieści matki o lojalności wobec dawnej dynastii Song także głęboko na nim zapadły.
Dojście do władzy




W 1352 roku Zhu przyłączył się do powstańców Czerwonych Turbanów, ruchu sprzeciwiającego się rządom Yuan, i szybko objął dowództwo nad własnymi oddziałami. W 1356 roku zdobył Nankin i zbudował silny reżim regionalny w południowych Chinach, stosując na kontrolowanym terytorium yuańskie metody administracyjne. Choć początkowo uznawał nominalną zwierzchność przywódcy powstania Han Lin'era, coraz bardziej działał samodzielnie i w 1364 roku ogłosił się królem Wu.
Założenie dynastii Ming




W 1368 roku Zhu nadał swojemu państwu nazwę Da Ming, oznaczającą „Wielki Blask”, a jako nazwę ery przyjął Hongwu, oznaczającą „Wielce Wojenny”. Czteroletnia kampania wypędziła wojska mongolskie i zjednoczyła kraj, choć próba podboju Mongolii zakończyła się niepowodzeniem. Jego panowanie przyniosło znaczące ożywienie gospodarcze, a on sam kładł nacisk na reformy instytucjonalne, praktyczne rządzenie i dobro swoich poddanych.
