George Whitefield był wpływowym angielskim kapłanem anglikańskim i wędrownym ewangelistą XVIII wieku. Urodzony w Gloucester, studiował w Oksfordzie, zanim stał się centralną postacią ruchu ewangelikalnego i współzałożycielem metodyzmu. W przeciwieństwie do swojego współczesnego, Johna Wesleya, Whitefield opowiadał się za poglądami kalwińskimi. Jest najbardziej znany ze swoich masowych wypraw kaznodziejskich po całym Imperium Brytyjskim i koloniach amerykańskich, gdzie jego dramatyczny styl oratorski przyczynił się do rozbudzenia Wielkiego Odrodzenia. W trakcie swojej służby skupiał się zarówno na odnowie duchowej, jak i na opiece społecznej, szczególnie poprzez pracę z sierotami.
Posługa i aktywizm


Jako wędrowny kaznodzieja, Whitefield często przemawiał na otwartych polach i w parkach, aby dotrzeć do dużych tłumów. Siedem razy podróżował do Ameryki Północnej, gdzie zaprzyjaźnił się z Benjaminem Franklinem. Poza swoimi kazaniami, poświęcił dużą część życia na założenie sierocińca Bethesda w Georgii. Sprzeciwiał się również złemu traktowaniu niewolników, pisząc listy do kolonistów i zapewniając edukację dzieci niewolników poprzez Biblię.
Dziedzictwo religijne

Whitefield odegrał kluczową rolę w rozwoju ruchu metodystów, służąc jako pierwszy przewodniczący ich zgromadzenia (conference), zanim skupił się na ewangelizacji. Jego skłonności teologiczne pomogły ukształtować kalwińską tradycję metodystyczną. Był płodnym mówcą, który według przekazów dotarł do milionów słuchaczy dzięki swojemu potężnemu i teatralnemu stylowi kaznodziejstwa, co często przyciągało ogromne tłumy zarówno w Anglii, jak i w koloniach amerykańskich.
