Ebrul był frankijskim pustelnikiem i opatem benedyktyńskim żyjącym w VI wieku, urodzonym w Bayeux. Pierwotnie wywodzący się ze szlachty, służył jako cześnik i administrator na dworze merowińskim Childeberta I, lecz ostatecznie porzucił służbę królewską, aby wraz z żoną wstąpić do życia zakonnego. Po okresie pustelniczym założył osadę w regionie Pays d'Ouche w Normandii, która rozrosła się do rozmiarów opactwa Saint-Evroult. Jest uznawany za świętego i czczony w tradycji katolickiej oraz prawosławnej.
Życie i działalność
Po złożeniu ślubów zakonnych Ebrul przeniósł się z opactwa Deux Jumeaux do lasów Exmes. Ze względu na dużą liczbę pielgrzymów szukających jego duchowego przewodnictwa, przeniósł się w odosobnione miejsce w Normandii. Założył piętnaście domów zakonnych, w tym opactwo Saint-Martin-de-Séez, które kładło nacisk na pracę fizyczną. Jedna z legend głosi, że rabuś, poruszony odwagą Ebrula, nawrócił się i poprosił o przyjęcie do wspólnoty zakonnej.
Kult i dziedzictwo
Jego wpływ dotarł do Anglii po inwazji normańskiej, gdyż kilku opatów z jego opactwa kierowało później angielskimi klasztorami. Przywiozły one jego relikwie do Anglii, co doprowadziło do ustanowienia święta w opactwie Deeping. Jego życie zostało spisane przez kronikarza Orderica Vitalisa, a on sam pojawia się w dziele literackim Tristan autorstwa Beroula. Manuskrypt szczegółowo opisujący jego życie jest przechowywany w Bibliotece Centralnej w Cardiff.