Dubaj to największe miasto Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz stolica Emiratu Dubaj. Leży nad zatoką na południowo-wschodnim wybrzeżu Zatoki Perskiej i w 2025 roku liczył około 4 milionów mieszkańców, z których większość stanowili cudzoziemcy. Jego gospodarka opiera się na handlu, turystyce, lotnictwie, usługach finansowych i nieruchomościach, a miasto może poszczycić się jedną z najgęstszych w świecie panoram, w tym Burdż Chalifą, najwyższym budynkiem świata.
Historia do początku XX wieku












Dubaj powstał jako wioska rybacka i miejsce połowu pereł na początku XVIII wieku. W 1833 roku członkowie plemienia Al Bu Falasah oddzielili się od Abu Zabi i osiedlili się w tym miejscu, a ich przywódcy założyli dynastię Maktum. W 1901 roku Maktum bin Haszer Al Maktum ogłosił Dubaj wolnym portem, w którym nie pobierano podatków od importu i eksportu. Decyzja ta przyciągnęła kupców i zamieniła miasteczko w czołowy regionalny ośrodek handlowy.
Rozwój współczesny












Skromne dochody z ropy naftowej przyspieszyły rozwój Dubaju od lat 60. do lat 90. XX wieku, kiedy miasto zaczęło dywersyfikować swoją gospodarkę. Od lat 90. szybka zabudowa i rozległe prace polegające na sztucznym powiększaniu lądu dodały ponad 300 kilometrów sztucznej linii brzegowej. W 2018 roku produkcja ropy naftowej stanowiła mniej niż 1% PKB emiratu, a w 2024 roku Dubaj zajmował siódme miejsce na świecie pod względem liczby odwiedzających.
