Dominik Lentini był włoskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w Lauria w 1770 roku. Po święceniach w 1794 roku służył jako proboszcz w Potencji, gdzie poświęcił życie służbie ubogim i krzewieniu kultu Eucharystii. Znany ze swojego ascetycznego trybu życia oraz zaangażowania w nauczanie katechizmu i literatury swoich parafian, był często ceniony za głęboką intensywność duchową. Zmarł w 1828 roku i został później błogosławiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 roku.
Życie i posługa
Urodzony w skromnej rodzinie, Lentini kontynuował studia teologiczne mimo trudności finansowych. Po święceniach skupił swoją posługę na opiece duszpasterskiej, często wysłuchując spowiedzi i edukując lokalną społeczność. Żył skromnie, często praktykując pokutę, aby naśladować Chrystusa i pozostać blisko ubogich. Jego głęboka pobożność eucharystyczna sprawiła, że wśród współczesnych zyskał przydomek „anioła przy ołtarzu”.
Kult
Proces jego uznania rozpoczął się w XIX wieku, a w 1935 roku został ogłoszony błogosławionym (Venerable). Po potwierdzeniu cudu został beatyfikowany w 1997 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 25 lutego, w rocznicę jego śmierci. Jego reputacja świętości była zauważalna nawet podczas pogrzebu, podczas którego mówiono, że jego szczątki wydzielały słodki zapach.