Cerboniusz był biskupem Populonii żyjącym w VI wieku, w czasach inwazji barbarzyńców. Urodzony w Afryce Północnej, wraz z innymi duchownymi uciekł do Italii, aby uniknąć prześladowań ze strony ariańskich Wandalów. Ostatecznie sprawował urząd biskupa w Toskanii, gdzie wyróżniał się swoimi unikalnymi praktykami liturgicznymi. Uznawany za cudotwórcę, jest pamiętany za zdolność dokonywania cudów, w tym oswojenia dzikich gęsi oraz spotkania z niedźwiedziem podczas inwazji Ostrogotów.
Życie i cuda
Po przybyciu do Toskanii Cerboniusz został biskupem Populonii. Spotkał się z krytyką ze strony papieża Wigilego za sprawowanie mszy o świcie, co skłoniło go do podróży do Rzymu. Podczas tej wyprawy miał uzdrawiać chorych na gorączkę i oswoić dzikie gęsi znakiem krzyża. Później, gdy ukrywał rzymskich żołnierzy przed królem Totylą, został skazany na śmierć przez niedźwiedzia, jednak zwierzę zamiast go zaatakować, okazało mu uległość. W konsekwencji został wygnany na Elbę.
Kult
Jego wspomnienie obchodzi się 10 października. Kult świętego istnieje w kilku miejscach, w tym w Massie Marittima, gdzie wiąże się go z gotyckim sarkofagiem, oraz w Baratti, gdzie znajduje się dedykowana mu kaplica i fontanna. W Baratti nawet lokalne przysłowie wspomina o jego fontannie. Jego dziedzictwo obejmuje również pochwały ze strony papieża Grzegorza I za święte życie i cuda.