Carlo Sforza (ur. 24 stycznia 1872 w Montignoso, zm. 4 września 1952 w Rzymie) – hrabia, włoski polityk i dyplomata, mąż stanu. W latach 1947–1951 oraz 1920–1921 minister spraw zagranicznych, a od 1951 do 1952 minister spraw europejskich.
Życiorys
Uzyskał licencjat w dziedzinie prawa na uniwersytecie w Pizie. W 1896 roku rozpoczął działalność dyplomatyczną. Służył w Kairze, Paryżu, Konstantynopolu, Pekinie, Bukareszcie, Madrycie, Londynie i Belgradzie.
23 grudnia 1909 roku został szefem gabinetu ministra spraw zagranicznych, którym pozostał do 20 maja 1910 roku. 23 czerwca 1919 roku został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. W sierpniu tego samego roku został senatorem. 21 maja 1920 roku zakończył urząd podsekretarza stanu. 16 czerwca tego samego roku powrócił do rządu jako minister spraw zagranicznych.
W latach 1919–1920 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a w latach 1920–1921 ministrem spraw zagranicznych. W 1922 roku został mianowany ambasadorem we Francji. Z funkcji zrezygnował dziewięć miesięcy później powołując się na niechęć współpracy z Benito Mussolinim. Wyjechał za granicę, do 1939 roku mieszkał w Belgii, a następnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako wykładowca. Do Włoch powrócił w 1943 roku. 22 kwietnia 1944 roku został powołany na stanowisko ministra bez teki ds. sankcji przeciwko faszyzmowi, którym pozostał do 10 grudnia 1944 roku.
Po 1945 roku
22 września 1945 roku został przewodniczącym Consluta, tymczasowego parlamentu Włoch. Pozostał nim do 2 czerwca 1946 roku. 2 lutego 1947 roku został powołany w skład rządu Alcide De Gasperiego jako minister spraw zagranicznych. 16 lipca 1951 roku złożył rezygnację z funkcji ze względu na zły stan zdrowia. 26 lipca tego samego roku został ministrem spraw europejskich, którym pozostał do śmierci. Jego wpływ pomógł dołączyć Włochom do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz NATO.
Życie prywatne
Był domniemanym biologicznym ojcem polskiego publicysty Konstantego Jeleńskiego. Wziął ślub z Valentiną Errambault de Dudzeele, z którą miał córkę, Fiamettę.
Odznaczenia i wyróżnienia
- Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (1907)
- Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (1910)
- Komandor Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (1916)
- Kawaler Orderu Korony Włoch (1903)
- Oficer Orderu Korony Włoch (1908)
- Komandor Orderu Korony Włoch (1913)
- Wielki Oficer Orderu Korony Włoch (1917)
- Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch (1920)
- Kawaler Orderu Annuncjaty (1920)
- Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Kolonialnego Gwiazdy Włoch (1920)
