Bitwa pod Grunwaldem została stoczona 15 lipca 1410 roku podczas wojny polsko-litewsko-krzyżackiej, znanej także jako (pierwsza) bitwa pod Tannenbergiem lub bitwa pod Żalgiris. Sojusz Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, prowadzony przez króla Władysława II Jagiełłę oraz wielkiego księcia Witolda, rozgromił zakon krzyżacki pod wodzą wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena, którego przywództwo zostało w dużej mierze wybite lub wzięte do niewoli. Bitwa była jedną z największych w średniowiecznej Europie i uchodzi za jedno z najważniejszych zwycięstw w dziejach Polski i Litwy.
Następstwa i skutki











Mimo klęski zakon krzyżacki wytrzymał późniejsze oblężenie zamku w Malborku i w pokoju toruńskim z 1411 roku stracił niewiele terytorium. Dalsze spory terytorialne trwały aż do traktatu melnickiego z 1422 roku. Zakon nigdy nie odzyskał dawnej potęgi, a finansowe obciążenie odszkodowaniami wojennymi wywołało konflikty wewnętrzne i kryzys gospodarczy w jego państwie. Bitwa przesunęła równowagę sił w Europie Środkowej i Wschodniej oraz zapoczątkowała wzrost unii polsko-litewskiej jako dominującej regionalnej siły politycznej i wojskowej.
Nazewnictwo i pamięć










Miejsce bitwy tradycyjnie lokalizowano między trzema wsiami, jednak badania szwedzkiego historyka Svena Ekdahla oraz wykopaliska archeologiczne prowadzone w latach 2014–2017 wykazały, że leżało ono na południe od Grunwaldu. Bitwa ma trzy powszechnie używane nazwy, każda związana z innym narodem. Przez stulecia interpretowano ją w Polsce, na Litwie, na Ukrainie i Białorusi jako symbol dumy narodowej i oporu wobec obcych najeźdźców. W XX wieku wykorzystywano ją w propagandzie hitlerowskich Niemiec i Związku Radzieckiego, a powojenni historycy zmierzali ku bardziej wyważonej ocenie naukowej.
