Bazyliskus był cesarzem wschodniorzymskim, który panował w latach 475–476. Pierwotnie oficer wojskowy i senator, doszedł do władzy dzięki wsparciu swojej siostry, cesarzowej Weryny, po śmierci Leona II. Jego krótkie panowanie charakteryzowało się znacznymi zmianami religijnymi i niestabilnością polityczną. Po próbie osadzenia innego następcy, zdołał przejąć tron od Zenona, lecz jego władza szybko upadła z powodu wysokich podatków oraz kontrowersyjnej polityki teologicznej, która zraziła lud Konstantynopola.
Życie wojskowe i polityczne
Przed objęciem władzy cesarskiej, Bazyliskus służył jako magister militum i dowodził wielką ekspedycją morską przeciwko królestwu Wandalów w 468 roku. Kampania ta zakończyła się kosztowną klęską imperium. Po śmierci Leona II brał udział w spisku mającym na celu osadzenie na tronie innego kandydata, lecz ostatecznie przekonał Senat do uznania go za cesarza, zmuszając Zenona do wygnania.
Polityka religijna i upadek
Podczas swojego panowania Bazyliskus popierał poglądy miafizytyczne, wydając encyklikę odrzucającą postanowienia soboru chalcedońskiego. Te stanowiska religijne, w połączeniu z wysokimi podatkami i klęskami żywiołowymi, zraziły do niego opinię publiczną. W 476 roku Zenon odzyskał władzę dzięki pomocy generałów, którzy przeszli na jego stronę. Bazyliskus szukał schronienia w Hagia Sophia, zanim został wygnany do Kapadocji, gdzie zmarł w wyniku egzekucji lub głodu.