Antoni Maria Zaccaria był włoskim kapłanem i znaczącą postacią wczesnej kontrreformacji. Urodzony w Cremonie w 1502 roku, początkowo kształcił się jako lekarz, zanim podjął studia teologiczne i przyjął święcenia. Jest przede wszystkim znany z założenia kilku wspólnot religijnych, w tym barnabitów, Anielskich Sióstr św. Pawła oraz grupy świeckiej. Poprzez swoje przywództwo i kaznodziejstwo promował głęboką pobożność wobec Eucharystii i Męki Chrystusa, dążąc do reformy życia religijnego i społecznego w XVI wieku.
Życie i działalność
Po kilku latach praktyki lekarskiej, Zaccaria przyjął święcenia kapłańskie w 1529 roku. Przeprowadzka do Mediolanu pozwoliła mu dołączyć do grupy czcicieli skupionych wokół nauk św. Pawła. Wspólnota ta ostatecznie przekształciła się w barnabitów, zgromadzenie oficjalnie zatwierdzone przez papieża w 1535 roku. Założył również Anielskie Siostry oraz grupę dla osób żonatych. Mimo oskarżeń o herezję, został oczyszczony ze wszystkich zarzutów. Zmarł w Cremonie w 1539 roku w wieku 36 lat.
Kult i dziedzictwo
Zaccaria jest czczony jako święty w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 5 lipca. Jest uważany za patrona lekarzy. Jego szczątki, które dziesiątki lat po śmierci okazały się niezniszczalne, spoczywają w Mediolanie. Jego duchowy wpływ trwa nadal dzięki różnym instytutom religijnym, które założył, aby wspierać odnowę religijną i pobożność zarówno wśród duchowieństwa, jak i świeckich.