Aldo Moro był włoskim mężem stanu i wybitnym członkiem Chrześcijańskiej Demokracji oraz jej centrolewicowego skrzydła. Pięciokrotnie pełnił funkcję premiera Włoch, w latach 1963–1968 oraz 1974–1976, co czyni go jednym z najdłużej sprawujących władzę przywódców kraju po II wojnie światowej. Był także ministrem spraw zagranicznych i sekretarzem partii. W 1978 roku został porwany przez skrajnie lewicowe Czerwone Brygady i zabity po 55 dniach niewoli. Moro jest powszechnie uznawany za jednego z twórców nowoczesnej włoskiej centrolewicy.
Młodość i wykształcenie



Moro urodził się w 1916 roku w Maglie, w regionie Apulia, i studiował prawo na Uniwersytecie w Bari, gdzie później wykładał. W czasie studiów kierował Włoską Katolicką Federacją Studentów Uniwersyteckich w Bari. W 1943 roku współtworzył Kodeks z Camaldoli, plan polityki gospodarczej, który wyznaczał kierunek przyszłym chrześcijańskim demokratom. Następnie zaangażował się w zakładanie partii Chrześcijańska Demokracja, a później uczestniczył w opracowywaniu włoskiej konstytucji.
Kariera polityczna i reformy



Moro pełnił kilka funkcji ministerialnych w latach pięćdziesiątych, a w 1959 roku został wybrany sekretarzem partii Chrześcijańska Demokracja. Jako premier wprowadził szereg reform społecznych i gospodarczych, które unowocześniły kraj. Był również ministrem spraw zagranicznych i prowadził politykę przychylną państwom arabskim. Jego porozumienie z komunistycznym przywódcą Enrikem Berlinguerem, znane jako Kompromis Historyczny, uznawane jest za przełomowy moment w jego dorobku.
Porwanie i śmierć



16 marca 1978 roku Moro został porwany przez Czerwone Brygady, skrajnie lewicową organizację terrorystyczną. Przetrzymywano go przez 55 dni, po czym został zabity. Jego porwanie i śmierć wywarły trwały wpływ na życie publiczne i politykę we Włoszech.
