Adolfo Barberis był włoskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w Turynie w 1884 roku. Przez wiele lat służąc jako osobisty asystent arcybiskupa Turynu, później pracował jako profesor i poświęcił znaczną część swojego życia wspieraniu kobiet pracujących w służbie domowej. W 1921 roku założył zgromadzenie Sióstr Chrześcijańskiej Służebności, aby zapewnić edukację i przewodnictwo moralne kobietom poszukującym zatrudnienia. Mimo izolacji zawodowej i oszczerstw po śmierci swojego dobroczyńcy, pozostał wierny swojej misji religijnej aż do śmierci w 1967 roku.
Życie i posługa
Po ukończeniu studiów teologicznych Barberis został święconym kapłanem w 1907 roku. Służył jako bliski współpracownik kardynała Agostino Richelmy'ego, towarzysząc mu nawet podczas konklawe. Jego różnorodna posługa obejmowała nauczanie sztuki sakralnej seminalistów oraz służbę jako kapelan w szpitalu wojskowym. Po śmierci swojego patrona napotkał trudności w relacjach z jego następcą, kardynałem Fossatim, z powodu nieporozumień dotyczących jego pracy oraz bezpodstawnych oskarżeń o wywieranie wpływów w archidiecezji.
Założenie zgromadzenia i późniejsze lata
Zmotywowany wyzwaniami społecznymi, przed którymi stanęły kobiety podczas I wojny światowej, Barberis założył swój zakon, aby pomagać pracownicom domowym. Jego reputacja została ostatecznie przywrócona dzięki wsparciu kardynała Michele Pellegrino. W ostatnich latach życia zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi, w tym przeszedł kilka operacji, a ostatecznie udał się na emeryturę do domu generalnego swojego zgromadzenia, gdzie zmarł w Turynie.
Kult
Proces beatyfikacji rozpoczął się w Turynie w 1995 roku, kiedy to został ogłoszony Sługą Bożym. W 2014 roku papież Franciszek ogłosił go Venerabile (czcigodnym), po potwierdzeniu, że prowadził życie pełne heroicznej cnoty. Jego zgromadzenie, które rozrosło się i posiada domy w Meksyku oraz Kolumbii, kontynuuje jego dziedzictwo służby.