Adam Michnik – polski historyk, eseista, dawny dysydent i intelektualista publiczny, współzałożyciel i redaktor naczelny dziennika „Gazeta Wyborcza”. Urodzony w Warszawie w 1946 roku w rodzinie działaczy komunistycznych, w 1968 roku, w czasie antysemickiej nagonki, stał się przeciwnikiem reżimu komunistycznego. Kilkakrotnie więziony za działalność opozycyjną, odegrał kluczową rolę w obradach Okrągłego Stołu w 1989 roku, które doprowadziły do wyborów wygranych przez Solidarność. Od tego czasu pozostaje wpływowy dzięki pracy dziennikarskiej.
Działalność opozycyjna


Michnik działał w środowiskach studenckich w latach 60. XX wieku, a w 1968 roku, po kryzysie wywołanym zakazem wystawienia w teatrze dramatu Adama Mickiewicza „Dziady”, został wydalony z Uniwersytetu Warszawskiego. Skazano go na trzy lata więzienia za chuligaństwo, a w 1969 roku wypuszczono na mocy amnestii. Później pozwolono mu ukończyć studia historyczne, które zakończył w 1975 roku w Poznaniu, a także zaangażował się w działalność Komitetu Obrony Robotników, jednej z najbardziej znanych grup opozycyjnych lat 70.
Rola w Solidarności

W latach 80. Michnik doradzał związkowi zawodowemu Solidarność i pisał do wydawnictw podziemnych. Po wprowadzeniu przez generała Wojciecha Jaruzelskiego stanu wojennego w 1981 roku został internowany i uwięziony, a później odbywał drugi wyrok więzienia po próbie zorganizowania strajku w Stoczni Gdańskiej. W 1988 roku dołączył do grona doradców Lecha Wałęsy i brał udział w planowaniu obrad Okrągłego Stołu w 1989 roku.
