Albert Chmielowski był polskim malarzem i trzecim zakonnikiem franciszkańskim, który żył w latach 1846–1916. Urodzony jako Adam Chmielowski w Igołomi, początkowo rozwijał karierę artystyczną i był uznanym malarzem w Krakowie. Jednak po doświadczeniu powołania religijnego porzucił sławę artystyczną, aby służyć ubogim. Założył Braci Albertyńskich oraz Siostry Albertynki, zgromadzenia zakonne poświęcone niesieniu pomocy bezdomnym. Jest pamiętany ze względu na radykalną przemianę ze odnoszącego sukcesy artysty w życie w ubóstwie i służbie.
Życie i służba
Po udziale w powstaniu styczniowym, w którym stracił nogę, Chmielowski studiował inżynierię, a później został odnoszącym sukcesy malarzem. W jego pracach często pojawiały się tematy religijne, w tym znaczące Ecce homo. Kierowany pragnieniem pomocy cierpiącym, ostatecznie wstąpił do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Resztę swoich lat poświęcił życiu wśród ubogich, zakładając schroniska i zorganizowaną opiekę dla potrzebujących w Krakowie.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 25 grudnia. Jego życie zainspirowało przyszłego papieża Jana Pawła II, który napisał o nim sztukę, podkreślając wybór Chmielowskiego, by opuścić świat sztuki dla powołania religijnego. Jest czczony w tradycji katolickiej za swoje bezinteresowne oddanie wykluczonym.