Mahabharata (bi sanskrîtî: महाभारतम्, Mahābhāratam; tê maneya 'Bharata Mezin') yek ji du epopeyên mezin ên sanskrîtî yên Hindistana kevnare ye ku di hinduîzmê de tê hirmet kirin, yê din jî Ramayana ye. Her du metnên smrîtî ne, û bi hev re wan bi nav Itihasa têne zanin. Tê hesab kirin ku ew cara yekem di navbera 400ê b.z. û 400ê p.z. de hatiye nivîsandin, lê li ser adetên kevn ên berî winda ye. Ew bi xwe di heman çaxê de 100.000 beytên hevduha digire.
Mahabharata di hejdeh beşan de û bi yek pêvek de tê parçe kirin û li hevra bi çîrokê sereke destan çend sed çîroka derveyî û bûyerên biçûk ên din dihewîne. Bi seretayî, ev epoyê fireh bi gî mijarên re têkildar e ku di hinduîzmê de giring in: bi heyata xelatan, bi mirin û ji nû zayîn, bi Karma û Dharma (rastî û rêgez), dilşadî û êş nîşan dide, encamên eserên baş û nebaş, qurbankirinê, herwiha çaxên cuda, bi Xwedan re têkildar e û kilamên kevnar ên pîroz deynî dike.
Çîrok şerê navbera Kauravan û Pandavan diyar dike ku du malbatên ne ku mayrî hev in, di qada şerê Kurukşetra (bakurê Delhî) de. Pir ewle ye ku li bingeha wê bûyereke tarîxî heye; ji bo gelek hindiyan ew çîrok wî rast bûye. Şer wekî şerê birayên xurt tê pêşandin ku di nav de gelek însan mirin. Ew jî çarçoveya dramayî ya Bhagavad-Gîta (Xwedayê kilamê) dipêkîne.
