Ы

Ы, ы (jery, poněkogda neformalno «bukva šestdeset jedin») je bukva kiriličnoj azbuky. V russkom i bělorusskom jezykah ona označaje samoglasku, v rusinskom samoglasku; v protivnosti k russkomu i bělorusskomu, v rusinskomu ona takože strěčaje se poslě mekkoj suglasky. Ona ne strěčaje se v ukrajinskom i v južnoslovjanskyh jezykah, ibo v tyh jezykah zvuk prědstavjany bukvoju ы sovpadl s zvukom prědstavjanym bukvoju и, ačekoli i v njih ona ješče byla v upotrěbě do 19. stolětja. Izgovor v neslovjanskyh jezykah različaje se: napr. v mongolskom i mordovskom, v kazahskom, v tatarskom, v kyrgyzskom, i t.d.

V latinizacijah ona najčestěje prědstavjaje se bukvoju y, v turkijskyh jezykah bukvoju ı (bez točky).

Bukva ы takože upotrěbjaje se v medžuslovjanskom. V medžuslovjanskoj kiriličnoj azbukě ona zajmaje poslědje (trideseto) město, poslě bukvy ш. Jejin ekvivalent v latinici je y.

Ona proizhodi od staroslovjanskoj bukvy ѥрꙑ (ꙑ), ktora prvopočetno byla ligatura tvrdogo znaka ъ s bukvoju і ili и. Forma ы vprvo pojavila se v južnoslovjanskyh rukopisah vslěd utraty palatalizacije suglasok na koncu slov ili prěd samoglaskoju, čto dovedlo do směšan‌ja bukv ъ i ь, a od konca 14. stolětja ona takože pojavila se v vozhodnoslovjanskyh rukopisah.

Na osnově bukvy Ы byli takože stvorjena varianty, napr. ӹ v gorskomarijskom i ы̄ v někojih jezykah govorjenyh v Sibiru.