Hayoti
619-yilda Muhammad paygʻambar Quraysh qabilasi taʼqibidan qochish va kishilarni islom diniga daʼvat qilish uchun Toif shahriga bordi. U yerda, asosan, Saqif qabilasi yashar, qabila vakillari esa al-Lat maʼbudasiga sigʻinar edi.
Muhammad paygʻambar Toif shahri boshliqlari Abduyalil ibn Amr ibn Umayr hamda uning aka-ukalari Masʼud va Habib bilan uchrashdi. Ular Muhammad paygʻambarning daʼvatini rad etib, shahar aholisini unga tosh otishga va shahardan quvib chiqarishga undadi. Buning oqibatida Muhammad paygʻambar jarohatlandi va makkalik aka-ukalar Utba va Shayba ibn Robiyaga tegishli bogʻdagi devor panasiga berkinishga urindi.
Aka-ukalar oʻz qullari Addasga paygʻambar Muhammadga uzum tortiq etishni buyurdilar. Paygʻambar uzumga qoʻl uzatishdan oldin bismilloh dedi, Addas esa bundan hayratlandi va Arabiston odamlari bunday demasliklarini aytdi.
Shunda muborak paygʻambar undan qayerdan kelganini va dini nima ekanini soʻradi. U: „Men nineviyalik nasroniyman“, — deb javob berdi. „Solih kishi Yunus ibn Matto shahridan-a?“ — dedi muborak paygʻambar. Addas hayron boʻlib: „Yunus haqida qayerdan bilasiz, siz kimsiz?“ — deb soʻradi. Shunda muborak paygʻambar: „U mening birodarim, u Allohning paygʻambari edi, men ham Allohning paygʻambariman“, — deb javob berdi.
— Omina Odil, „Muhammad, the Messenger of Islam: His Life and Prophecy“, 147.
Shundan soʻng Addas Muhammadning paygʻambar ekanligini tan oldi va uning boshini, qoʻllari hamda oyoqlarini oʻpdi.
