Sidi Bou Said je naselje sa oko 5.000 stanovnika, smješteno na oko 20 km. sjeveroistočno od glavnog grada Tunisa, na obali Sredozemnog mora, Tunis. Nazvan je po sufijskom učitelju i muslimanskom svecu sa ovog području, Sidi Bou Saidu (Abu Said al-Bedži), koji je živio u 12. i 13. stoljeću.
Cilj dinastije Almohada da ujedine Magreb zasnivao se na strogom i rigidnom tumačenju islama. Sve je bilo povezano s religijom. Umjetnost, arhitektura, intelektualno stvaralaštvo, obrazovanje i nauka su bili odbačeni od strane islamskih učenjaka. Ova vrlo kruta kulturna atmosfera podstakla je razvoj sufizma, koji je formalno bio dodatak doktrini Almohada, ali je u stvarnosti nudio put za praktikovanje tolerantnijeg islama. Sufizam je skup mističnih praksi usmjerenih na "pročišćenje duše".
Svjetska baština
Naselje Sidi Bou Said razvilo se oko grobnice, skladno integrirano u topografiju litice. Poznato je po prepoznatljivoj arhitektonski estetici, s bijelim kućama i plavim vratima.
Sidi Bou Said upisan je na listu UNESCO-ove svjetske baštine. Odluka je donešena na 48-om zasjedanju Komiteta za svjetsku baštinu od 19-29 jula 2026. god. u Busanu, Južna Koreja
Bijela i plava boja
Urbanistički model baselja je tipično tradicionalan. Kuće su postavljene jedna uz drugu, formirajući vrlo gustu strukturu koja slijedi pravila arapsko-islamskog grada (medine). Istovremeno, prostorna organizacija medine nameće eksplicitnu centralnost oko džamije, odražavajući tako religijsku centralnost grada.
U naselju su zidovi bijele boje, kapci i vrata plave, balkoni rešetkasti i ulice uske.
Od davnina su stanovnici u Sidi Bou Saïdu koristili krečnjak za zaštitu i hlađenje svojih domova. Bijele površine reflektirale su sunčevu svjetlost i smanjivale upijanje topline tokom dugih mediteranskih ljeta.
Plave boje, izrađene od lokalno dostupnih pigmenata, omekšavale su vizualnu intenzivnost koju stvaraju morsko svjetlo, okrečeni zidovi i reflektovana mediteranska svjetlost. Relativno je dobro starila u obalnim uvjetima. Ne postoji snažan znanstveni dokaz koji potvrđuje da plava boja značajno odbija insekte.
Stanovnici su se bojali da bi brze građevinske i arhitektonske promjene koje su dolazile sa francuskim kolonizacijom mogle narušiti bijelo-plavu arhitekturu. Godine 1915 donijeli su Dekret kojim su formalno zaštitili lokalne gradnje i izglede. Bio je to jedan od najranijih zakona o očuvanju baštine u Tunisu.
Na cijelom području Mediterana, obalna naselja često su razvijala slične arhitektonske reakcije jer su se suočavala sa sličnim uvjetima: jakim sunčevim svjetlom, reflektirajućim morskim odsjajem, toplinom, vlagom, slanim zrakom i ograničenim materijalima.
