
Кан кан (франц. cancan) то танєц, жившого темпа, здогадує на ґалоп у 2/4 лєбо 4/4 такту. хтори ше на початку виводзел-танцовал по парох, по двойо на балох лєбо у кабареох. Вимага векшу физично-енерґичну моц (кондицию). У векших салох ше почал виводзиц 1840. року на балох роботнїцкого сталежу на Монпарнасу. Нєшка ше найчастейше традицийно повязує за женски танєчни ансамбл.
На початку ше танєц волал „каут“ або „каут-кан кан“ (chahut, chahut-cancan - значи скандалозни). Конзервативне дружтво и моралисти нє були прихильнїки того танцу, и нє одобровали го.
Року 1850. Селест Моґадор, професийна танєчнїца, видумала верзию кан кана у хторим танєчнїци танцую у єдним шоре єдна коло другей, обрацени спрам публики. Тот танєц познєйше достал мено французки кан кан. Французки кан кан темпераментни и ма барз швидки темпо и ритем, а танєчнїци потребно же би мали и указали аґилносц хтора ше гранїчи зоз такв. акробацию. Їх фиґури и костими откриваю еротски часци цела. Вони маю обути длугоки чарни ботоши и длугоки сукнї и подсукнї хтори подзвигую и зоз нїма махаю лїво-право. Дакеди у виводзеню/танцованю участвую и хлопи-танєчнїки. Французки кан кан бул швидко прилапени, виводзел ше по клубох у Паризу, без огляду же мал репутацию, як сексуално провокативни танєц.
Найпознатшу верзию кан кана компоновал Жак Офенбах (ґалоп зоз його комичней опери Орфей у под'жемю). Вона ше и нєшка виводзи ширцом швета. Познати клуби кан кан танцу у Паризу то Мулен руж и Фоли бержер.
Кан кан бул инспирация велїм композитором, маляром и филмским уметнїком. Французки маляр Анри Тулуз Лотрек намальовал даскельо малюнки и вельо плакати на хторих танєчнїци кан кан-а. Тиж Жорж Сера, Жорж Руо, Пабло Пикасо и другим кан кан бул инспирация за мальованє малюнкох, плакатох...
Кан кан ше швидко розширел и у других жемох по швеце. У Америки кан кан 23. децембра 1867. року представела танєчнїца Жозефина Морлачи, хтора танцовала у часци Дябловей аукциї театра „Комик” у Бостону. Наволани є Grand Gallop Can-Can. зоз ище даскелїма членами. Зоз таким новим темперамнетним танцом публика ше одушевйовала.
Кан кан у филмох






У велїх познатих филмох ше зявює кан кан танєц. Филм Кан-кан зняти 1960. року, продукция Suffolk-Cummings, а дистрибуция була 20th Century Fox. У филму вельо хасновани тот танєц. Музику и тексти написал Кол Портер за представу, алє за филм даєдни писнї заменєни зоз предходних Портерових мюзиклох. Филм бул зняти у Todd-AO. На початним виданю филм мал добри резултати, алє ше му заш лєм нє удало надокнадзиц трошки продукциї.
По оперети Франца Лехара Весела ґдовица тиж зняти филм зоз познатима ґлумцами: Френк Синатром и Ширли Меклейн. Попри тих двох познатих уметнїкох-ґлумцох ґлумели у филму; Морис Шевалиє и Луй Жордан, а Дюлиєт Проуз мала першу бешедну улогу у тим длугометровим филму. Френк Синатра, за ґлуму у тим филму плацени зоз 200.000 долари.
Филми:
- Дзивка моїх снох (1944)
- Хижа зоз воску (1953)
- Французки кан кан (1955)
- Кан кан (1960)
- Моя мила (Душичка) (1966)
- Карина (1967)
- Кан кан у анґлийским парку (1984)
- Леґионар (1998)
- Моулин руж! (2001)
- Гвиздови прах (2007)
- Лєгке справованє (2008)
Вонкашня вяза
- Aimée Librizzi. «Folies, raconte-moi. La fabuleuse histoire des Folies Bergère» // L'Harmattan, 2008, 146 p. ISBN 978-2296054950.
- David Price. «Cancan!» // Cygnus Arts, 1998, 272 p. ISBN 9781900541503.
- Nadège Maruta, L'Incroyable Histoire de Cancan: Rebelles et Insolentes, les Parisiennes Mênent la Danse (Paris: Parigramme, 2014).
- Francis Henry Gribble, "The Origin of the Can-can" (1933), reprinted in Dancing Times (London), October 1953, pp. 28–29, 66–67.
