Zimna wojna była okresem rywalizacji geopolitycznej między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim oraz ich sojusznikami, kapitalistycznym blokiem zachodnim i komunistycznym blokiem wschodnim. Rozpoczęła się po drugiej wojnie światowej i zakończyła rozpadem Związku Radzieckiego w 1991 roku. Obie superpotęgi nigdy nie walczyły ze sobą bezpośrednio, lecz wspierały przeciwne strony w konfliktach regionalnych, znanych jako wojny zastępcze. Rywalizacja objęła wyścig zbrojeń, wyścig kosmiczny, szpiegostwo, propagandę, embarga oraz dyplomację sportową.
Początki i podział












Napięcia między państwami sojuszniczymi z czasów wojny wzrosły po śmierci Franklina D. Roosevelta w 1945 roku, gdy jego następca Harry Truman przyjął twardszą linię dyplomatyczną. Spory o rząd polski i Organizację Narodów Zjednoczonych pogłębiły rozłam. Do 1949 roku Związek Radziecki ustanowił rządy satelickie w Europie Wschodniej i Korei Północnej, a Europę i Niemcy podzieliła żelazna kurtyna. Doktryna Trumana o powstrzymywaniu, plan Marshalla oraz utworzenie NATO i Układu Warszawskiego sformalizowały podział na dwa rywalizujące bloki.
Kryzysy i odprężenie












Do wczesnych konfrontacji należały blokada Berlina i wojna koreańska, która zakończyła się impasem. Kryzys kubański z 1962 roku uznaje się powszechnie za najbliższy moment wybuchu wojny nuklearnej. W latach siedemdziesiątych okres odprężenia przyniósł kontakty dyplomatyczne z Chinami oraz traktaty ograniczające arsenały jądrowe. Napięcia powróciły w 1979 roku, zanim Michaił Gorbaczow w 1985 roku poszerzył w Związku Radzieckim wolności polityczne, co przyczyniło się do rewolucji 1989 roku w Europie Wschodniej i upadku Związku Radzieckiego w 1991 roku.
