Zhu Qizhen (1427–1464), znany także jako cesarz Yingzong z dynastii Ming, był szóstym i ósmym cesarzem chińskiej dynastii Ming. Panował jako cesarz Zhengtong w latach 1435–1449, a ponownie jako cesarz Tianshun w latach 1457–1464. Jego pierwsze panowanie przypadło na czas rządów dziecka, na które silny wpływ wywierali wysocy urzędnicy i eunuchowie, a niewola u Mongołów oraz późniejszy powrót do władzy sprawiły, że jego panowania zapisały się w historii Ming w szczególny sposób.
Wczesne lata i objęcie tronu



Zhu Qizhen był starszym synem cesarza Xuande i w 1428 roku został ogłoszony następcą tronu. Odbył szkolenie wojskowe i w 1433 roku otrzymał dowództwo nad oddziałem młodych rekrutów. Po śmierci ojca w 1435 roku został cesarzem, mając zaledwie osiem lat. Roszczenia wysuwane przez jego stryja zostały zablokowane, a dwór uznał Zhu Qizhena za władcę, przy czym jego babka, cesarzowa wdowa Zhang, zachowała znaczne wpływy w rządzie.
Niewola i drugie panowanie


W 1449 roku, pod wpływem eunucha Wang Zhena, cesarz poprowadził armię przeciwko Mongołom, a w bitwie pod fortecą Tumu jego wojska zostały pokonane, sam zaś dostał się do niewoli. Jego brat został wówczas osadzony na tronie jako cesarz Jingtai. Zhu Qizhen został uwolniony w 1450 roku, lecz pozostawiono go w zamknięciu. W 1457 roku, po tym jak jego brat zachorował, odzyskał tron w wyniku przewrotu pałacowego i rządził aż do swojej śmierci w 1464 roku, kiedy to jego najstarszy syn objął władzę jako cesarz Chenghua.
