Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1956 roku

Gdy pierwsza kadencja urzędującego prezydenta dobiegała końca, republikanie zastanawiali się, czy wystawić go w kolejnych wyborach, z uwagi na stan zdrowia. Eisenhower chciał ubiegać się o reelekcję i na konwencji Partii Republikańskiej, odbywającej się w sierpniu 1956 w San Francisco, otrzymał nominację poprzez aklamację w pierwszym głosowaniu. Kandydatem na wiceprezydenta został ponownie Richard Nixon. Głównym kontrkandydatem Eisenhowera został Adlai Stevenson, który ponownie uzyskał nominację Partii Demokratycznej. W kampanii wyborczej Stevenson postanowił nie eksponować swojej wiedzy i umiejętności oratorskich, by pozyskać głosy wyborców z klasy średniej. Olbrzymia popularność republikańskiego prezydenta, połączona z wybuchem kryzysu sueskiego i powstania na Węgrzech, przyczyniły się do zwycięstwa Eisenhowera.

Partia Demokratyczna

Partia Republikańska

Głosowanie powszechne odbyło się 6 listopada 1956. Eisenhower uzyskał 57,4% poparcia, wobec 42% dla Stevensona. Ponadto, około 410 000 głosów oddano na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów. Frekwencja wyniosła 59,3%. W głosowaniu Kolegium Elektorów Eisenhower uzyskał 457 głosów, przy wymaganej większości 266 głosów. Na Stevensona zagłosowało 73 elektorów. W głosowaniu wiceprezydenckim zwyciężył Nixon, uzyskując 457 głosów, wobec 73 dla Estesa Kefauvera. Wiarołomny elektor z Alabamy zagłosował na Waltera Jonesa w głosowaniu prezydenckim i na Hermana Talmadge’a w głosowaniu wiceprezydenckim.