Wulfhilda była anglosaską opatką żyjącą w X wieku, która kierowała wspólnotami benedyktyńskimi w Barking i Horton. Urodzona około 940 roku w rodzinie szlacheckiej z Wessex, kształcona była przez mniszki w opactwie Wilton przed objęciem przewodnictwa w opactwie Barking około 970 roku. Jej rządy charakteryzowały się znacznym rozwojem, w tym darowaniem dwudziestu wiosek jej klasztorowi oraz założeniem nowego priorylatu w hrabstwie Kent. Mimo okresu wygnania, ostatecznie powróciła, aby ponownie prowadzić swoją wspólnotę.
Życie i służba
Po mianowaniu przez króla Edgara, Wulfhilda nadzorowała okres ekspansji klasztoru w Barking. Według przekazów została usunięta z urzędu przez królową Ælfthryth i spędziła dwadzieścia lat na wygnaniu w Horton. Po powrocie do Barking była znana ze pokornej służby swoim siostrom, wykonując takie prace jak zbieranie drewna czy przygotowywanie posiłków. Często również rozdawała jałmużnę ubogim przed bramami opactwa.
Kult
Wulfhilda jest uznawana za świętą w Kościele katolickim i jest wspominana 9 września. Została pochowana w opactwie Barking u boku dwóch innych świętych, Hildelith i Ethelbergi. Jej dziedzictwo zostało zachowane przez jej następcę, Leofflǽda, a jej życie zostało opisane przez Goscelina z Saint-Bertin, który podkreślał jej współczujący charakter i oddanie potrzebom sióstr.