Workuta to miasto górnicze w Republice Komi w Rosji, położone tuż na północ od kręgu polarnego, w Zagłębiu Peczorskim. Jest trzecim pod względem liczby ludności miastem w republice i jednym z pięciu najludniejszych miast leżących na północ od koła podbiegunowego. Liczba mieszkańców systematycznie spada od upadku Związku Radzieckiego, ponieważ wiele kopalń zostało sprywatyzowanych, zamkniętych lub porzuconych, a mieszkańcy przenosili się dalej na południe.
Początki i historia Gułagu



Złoża węgla w pobliżu rzeki Workuty odkrył w 1930 roku geolog Gieorgij Czernow, co zapoczątkowało wydobycie węgla w regionie. Osada geologów powstała w 1931 roku, a większość jej pierwszych robotników stanowili więźniowie obozu Gułagu Uchta-Peczora. Początki miasta są ściśle związane z Workutłagiem, jednym z najbardziej osławionych obozów pracy przymusowej w systemie Gułagu, utworzonym w 1932 roku. Workuta uzyskała prawa miejskie w 1943 roku.
Klimat i geografia



Workuta leży na Uralu Polarnym, nad rzeką Workutą, około 150 kilometrów na północ od koła podbiegunowego, w strefie wiecznej zmarzliny. Panuje tu klimat subarktyczny, z krótkim, chłodnym latem i długą, bardzo mroźną, śnieżną zimą. W mieście odnotowano najniższą temperaturę spośród wszystkich miast europejskich, wynoszącą −52 °C (−61 °F). Naukowcy ostrzegają, że dalsze ocieplenie może osłabić wieczną zmarzlinę pod sowiecką infrastrukturą miasta.
