Wincenty Maria Strambi był włoskim pasjonistą i biskupem, który żył w latach 1745–1824. Urodzony w Civitavecchia, od 1801 roku sprawował urząd biskupa Maceraty i Tolentino. Mimo słabego zdrowia, co początkowo budziło wątpliwości założyciela zakonu co do jego wytrzymałości, stał się oddanym członkiem zgromadzenia pasjonistów. Zasłynął potężnym kaznodziejstwem oraz przywiązaniem do ascetycznych tradycji swojego zakonu, nawet po wstąpieniu na urząd biskupi. Pamięta się go jako człowieka oddanego działalności charytatywnej na rzecz ubogich oraz nieugiętego wobec dekretów napoleońskich.
Życie i posługa
Po ukończeniu studiów teologicznych w Rzymie i Viterbo, Strambi wstąpił do pasjonistów, sprawując później kilka funkcji kierowniczych w zgromadzeniu. Jako biskup kładł nacisk na kształcenie duchowieństwa i zakładał domy dla starców oraz sierot. Jego odmowa złożenia przysięgi wierności Cesarstwu Francuskiemu doprowadziła do wygnania z diecezji w 1808 roku. Po odzyskaniu zdrowia przez papieża Piusa VII, Strambi powrócił do swoich obowiązków, a później służył jako doradca papieża Leona XII.
Kult
Kościół katolicki uznaje Strambiego za świętego. Jego droga do świętości obejmowała ogłoszenie go wyniosłym (venerabilis) w 1894 roku, a następnie beatyfikację przez papieża Piusa XI w 1925 roku. Ostatecznie został kanonizowany przez papieża Piusa XII w 1950 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 1 stycznia.