Willy Brandt (ur. jako Herbert Ernst Karl Frahm; 1913–1992) był niemieckim politykiem i mężem stanu, który kierował Socjaldemokratyczną Partią Niemiec w latach 1964–1987 i pełnił funkcję kanclerza Republiki Federalnej Niemiec w latach 1969–1974. Był pierwszym socjaldemokratycznym kanclerzem od 1930 roku, a w 1971 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla za działania na rzecz współpracy w Europie Zachodniej oraz pojednania z Europą Wschodnią. Brandt jest powszechnie pamiętany dzięki swojej polityce wschodniej (niem. Ostpolitik), czyli dążeniu do poprawy stosunków z państwami bloku wschodniego.
Emigracja i wczesna kariera








Urodzony w Lubece Brandt wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec jako nastolatek, a później odszedł z niej do bardziej radykalnej grupy socjalistycznej. Po dojściu nazistów do władzy uciekł do Norwegii, przyjmując imię Willy Brandt, aby uniknąć wykrycia przez agentów nazistowskich. Pracował jako lewicowy dziennikarz i przebywał na emigracji w Norwegii i Szwecji do końca wojny. Do Berlina wrócił w 1946 roku, a oficjalnie przyjął nazwisko Willy Brandt w 1948 roku. Szeroką rozpoznawalność zyskał jako burmistrz Berlina Zachodniego, na którym to stanowisku pełnił funkcję w latach 1957–1966.
Kanclerstwo i polityka wschodnia







Jako minister spraw zagranicznych i wicekanclerz w rządzie Kurta Georga Kiesingera Brandt w 1969 roku został kanclerzem. Utrzymywał ścisły sojusz Republiki Federalnej Niemiec ze Stanami Zjednoczonymi, równocześnie dążąc do integracji europejskiej oraz prowadząc nową politykę wobec Europy Wschodniej, znaną jako Ostpolitik. Jego rząd spotykał się z krytyką zarówno ze strony prawicy, jak i lewicy. W 1970 roku uklęknął spontanicznie przed pomnikiem upamiętniającym powstanie w getcie warszawskim, co weszło do historii jako Klęczenie w Warszawie (niem. Kniefall von Warschau). Zrezygnował w 1974 roku, po tym jak jeden z jego najbliższych współpracowników został zdemaskowany jako agent wschodnioniemieckiej Stasi.
