factograf
PL
Zaloguj się

niemiecki polityk, kanclerz RFN, laureat Pokojowej Nagrody Nobla

Willy Brandt

  • 1 min czytania
  • W 100 językach
  • 16 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Willy Brandt

Willy Brandt (ur. jako Herbert Ernst Karl Frahm; 1913–1992) był niemieckim politykiem i mężem stanu, który kierował Socjaldemokratyczną Partią Niemiec w latach 1964–1987 i pełnił funkcję kanclerza Republiki Federalnej Niemiec w latach 1969–1974. Był pierwszym socjaldemokratycznym kanclerzem od 1930 roku, a w 1971 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla za działania na rzecz współpracy w Europie Zachodniej oraz pojednania z Europą Wschodnią. Brandt jest powszechnie pamiętany dzięki swojej polityce wschodniej (niem. Ostpolitik), czyli dążeniu do poprawy stosunków z państwami bloku wschodniego.

Emigracja i wczesna kariera

Norweska fotografia paszportowa Herberta Frahma, ok. 1938–1940
Norweska fotografia paszportowa Herberta Frahma, ok. 1938–1940
Brandt w 1959 roku jako burmistrz Berlina Zachodniego
Brandt w 1959 roku jako burmistrz Berlina Zachodniego
Brandt podczas spotkania z Johnem F. Kennedym w 1961 roku
Brandt podczas spotkania z Johnem F. Kennedym w 1961 roku
Kanclerz Adenauer (po lewej) i burmistrz Brandt (po prawej) na konferencji prasowej w Berlinie po wybudowaniu Muru Berlińskiego, 1961
Kanclerz Adenauer (po lewej) i burmistrz Brandt (po prawej) na konferencji prasowej w Berlinie po wybudowaniu Muru Berlińskiego, 1961
Pomnik upamiętniający Klęczenie w Warszawie
Pomnik upamiętniający Klęczenie w Warszawie
Brandt przemawiający na zebraniu SPD w Dortmundzie, 1983
Brandt przemawiający na zebraniu SPD w Dortmundzie, 1983
Brandt zwiedzający kopalnię węgla w Dortmund-Eving, 1974
Brandt zwiedzający kopalnię węgla w Dortmund-Eving, 1974
Brandt, sfotografowany w 1974 roku z Güntherem Guillaume. Zdjęcie wykonano miesiąc przed rezygnacją Brandta z funkcji kanclerza.
Brandt, sfotografowany w 1974 roku z Güntherem Guillaume. Zdjęcie wykonano miesiąc przed rezygnacją Brandta z funkcji kanclerza.
8 obrazów

Urodzony w Lubece Brandt wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec jako nastolatek, a później odszedł z niej do bardziej radykalnej grupy socjalistycznej. Po dojściu nazistów do władzy uciekł do Norwegii, przyjmując imię Willy Brandt, aby uniknąć wykrycia przez agentów nazistowskich. Pracował jako lewicowy dziennikarz i przebywał na emigracji w Norwegii i Szwecji do końca wojny. Do Berlina wrócił w 1946 roku, a oficjalnie przyjął nazwisko Willy Brandt w 1948 roku. Szeroką rozpoznawalność zyskał jako burmistrz Berlina Zachodniego, na którym to stanowisku pełnił funkcję w latach 1957–1966.

Kanclerstwo i polityka wschodnia

Brandt, sfotografowany na konferencji SPD w Monachium wraz ze swoim następcą Helmutem Schmidtem, 1982
Brandt, sfotografowany na konferencji SPD w Monachium wraz ze swoim następcą Helmutem Schmidtem, 1982
Kongres Międzynarodówki Socjalistycznej 1983. Brandt z ustępującym sekretarzem generalnym Berntem Carlssonem (po lewej) i nowo wybranym sekretarzem generalnym Pentti Väänänenem (po prawej).
Kongres Międzynarodówki Socjalistycznej 1983. Brandt z ustępującym sekretarzem generalnym Berntem Carlssonem (po lewej) i nowo wybranym sekretarzem generalnym Pentti Väänänenem (po prawej).
Bundesarchiv Bild 183-1990-0316-035, Wismar, wiec wyborczy SPD, Willy Brandt
Bundesarchiv Bild 183-1990-0316-035, Wismar, wiec wyborczy SPD, Willy Brandt
Bundesarchiv Bild 183-1990-0928-036, Dessau, wiec wyborczy SPD, Willy Brandt
Bundesarchiv Bild 183-1990-0928-036, Dessau, wiec wyborczy SPD, Willy Brandt
Warszawa 2022, pomnik Willy'ego Brandta, 6
Warszawa 2022, pomnik Willy'ego Brandta, 6
Pomnik Willy'ego Brandta w Norymberdze
Pomnik Willy'ego Brandta w Norymberdze
Peter Brandt (po prawej) podczas protestów w 1968 roku
Peter Brandt (po prawej) podczas protestów w 1968 roku
7 obrazów

Jako minister spraw zagranicznych i wicekanclerz w rządzie Kurta Georga Kiesingera Brandt w 1969 roku został kanclerzem. Utrzymywał ścisły sojusz Republiki Federalnej Niemiec ze Stanami Zjednoczonymi, równocześnie dążąc do integracji europejskiej oraz prowadząc nową politykę wobec Europy Wschodniej, znaną jako Ostpolitik. Jego rząd spotykał się z krytyką zarówno ze strony prawicy, jak i lewicy. W 1970 roku uklęknął spontanicznie przed pomnikiem upamiętniającym powstanie w getcie warszawskim, co weszło do historii jako Klęczenie w Warszawie (niem. Kniefall von Warschau). Zrezygnował w 1974 roku, po tym jak jeden z jego najbliższych współpracowników został zdemaskowany jako agent wschodnioniemieckiej Stasi.

W 100 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy