Wilbert był arcybiskupem żyjącym w IX wieku, który sprawował rządy w diecezji kolońskiej od 870 roku aż do swojej śmierci w 889 roku. Pierwotnie był kapłanem w katedrze w Kolonii, a na stanowisko arcybiskupa został mianowany, aby zapobiec obsadzeniu urzędu przez kandydata króla Karola Łysego. Jego szybka konsekracja, wspierana przez duchowieństwo i papieża Hadriana II, zapewniła, że diecezja pozostanie pod wpływem króla Ludwika Niemca. Podczas swojego panowania mierzył się ze złożonymi napięciami politycznymi między władcami Franków oraz zarządzał znaczącymi wyzwaniami, w tym najazdami Wikingów i sporami terytorialnymi.
Kariera kościelna
Po usunięciu arcybiskupa Guntrama, Wilbert został ogłoszony jego następcą w 870 roku. Dążył do odbudowy katedry, która została splunięta, poprzez jej ponowne poświęcenie św. Piotrowi. Rozszerzył również zabudowę katedry, aby mogła pomieścić ważne zgromadzenia, takie jak synod prowincjonalny odbywający się w 887 roku. W 875 roku otrzymał pallium od papieża Hadriana II, co potwierdziło jego status w hierarchii kościelnej.
Zaangażowanie polityczne
Wilbert odegrał rolę w walkach o władzę między Frankią zachodnią a wschodnią. Przewodził poselstwu niemieckich biskupów na synodzie w 876 roku, aby bronić praw dziedzicznych Ludwika Niemca. Działał również jako protektor Ludwika Młodszego, ujawniając niespodziewany atak zaplanowany przez Karola Łysego. Ponadto uczestniczył w wysiłkach dyplomatycznych mających na celu zaprowadzenie pokoju po śmierci wodza Wikingów, Godfryda.
Kult
Uznawany za świętego w tradycji katolickiej, Wilbert jest pamiętany za swoje przywództwo w okresie intensywnych niepokojów politycznych i militarnych. Był pierwszym arcybiskupem pochowanym w katedrze w Kolonii, co stanowiło istotny moment w historii tej siedzipastoralnej.