Wiktryk był biskupem Rouen w IV wieku, misjonarzem i pisarzem. Urodzony w Galii w rodzinie rzymskiego żołnierza, początkowo służył w wojsku, lecz porzucił służbę ze względu na swoją chrześcijańską wiarę. Decyzja ta doprowadziła do ukarania go chłostą i wyroku śmierci, od którego ostatecznie zdołał uciec. Później poświęcił się szerzeniu chrześcijaństwa wśród różnych plemion w regionach takich jak Flandria, Hainaut i Brabancja, pełniąc funkcję biskupa Rouen od około 386 lub 393 roku aż do śmierci w 407 roku.
Życie i działalność

Podczas sprawowania urzędu biskupa Wiktryk mierzył się z oskarżeniami o herezję, choć bronił go papież Innocenty I. Podróżował również do Brytanii, aby rozstrzygać spory doktrynalne w regionie, który opisywał jako dziki i pogański. W 396 roku, po otrzymaniu relikwii od Ambrożego z Mediolanu, napisał kazanie De Laude Sanctorum. Dzieło to upamiętniało przybycie świętych szczątków i wspominało o innych relikwiach znajdujących się już w Rouen, w tym relikwiach Jana Chrzciciela i Andrzeja.
Kult

Uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej, jest wspominany 7 sierpnia. Jego dziedzictwo jako przywódcy religijnego i pisarza pozostaje związane z jego wysiłkami na rzecz ustanowienia praktyk chrześcijańskich w całej Galii i Brytanii.
