Wiching był benedyktyńskim mnichem i wschodniofrankijskim prelatem, który służył jako pierwszy biskup Nitry w Państwie Wielkomorawskim. Urodzony w Szwabii, pełnił funkcję doradcy króla Svatopluka I oraz sprawował urząd biskupa Pasawy. Jego kariera kościelna była definiowana przez rolę sufragana arcybiskupa Metodego, choć często popadał w konflikty ze świętym na tle praktyk liturgicznych. Po śmierci Metodego odzyskał wpływy w regionie, a ostatecznie wycofał się z życia publicznego po upadku Państwa Wielkomorawskiego.
Kariera kościelna
Po współpracy z Janem z Wenecji, Wiching został mianowany biskupem w Państwie Wielkomorawskim. Podróżował do Rzymu, gdzie papież wyznaczył go na biskupa Nitry. Był prominentną postacią na dworze Svatopluka I, pełniąc funkcję doradcy. Jego rządy charakteryzowały się znacznymi tarciami teologicznymi i politycznymi, szczególnie w kwestii używania języka słowiańskiego w nabożeństwach w opozycji do tradycyjnej liturgii łacińskiej.
Konflikty z Metodym
Wiching jest zapamiętany z intensywnych sporów ze świętym Metodym. Według przekazów oskarżał świętych o herezję z powodu sprawowania Liturgii Bożej w języku staro-cerkiewno-słowiańskim. Napięcia te prowadziły do odwołań prawnych w Rzymie, co skutkowało okresami, w których Wiching był odwoływany, a następnie przywracany do urzędu. Jego wpływ ostatecznie przyczynił się do decyzji papieskich, które ograniczyły używanie języka słowiańskiego w sakramentach, ograniczając go głównie do kazań dla wiernych.