Weronika Giuliani była włoską mistyczką i zakonnicą kapucynek ubogich klarysek, żyjącą w latach 1660–1727. Urodzona w Mercatello sul Metauro, w wieku 17 lat wstąpiła do klasztoru w Città di Castello, gdzie ostatecznie sprawowała urząd opatki. Zapamiętano ją przede wszystkim z głębokiego oddania Męce Chrystusa, co doprowadziło do otrzymania przez nią stygmatów. Po jej śmierci Kościół katolicki uznał ją za świętą, a jej duchowe dziedzictwo nadal wpływa na różne wspólnoty religijne.
Życie zakonne
Po wstąpieniu do klasztoru Weronika pełniła różne funkcje, pracując m.in. w infirmerii i kuchni. Przez ponad trzy dekady prowadziła nowych członków jako mistrzyni nowicjatu, a później przez jedenaście lat kierowała wspólnotą jako opatka. Znana ze sprawnego zarządzania, poprawiła warunki życia w klasztorze poprzez rozbudowę pomieszczeń i instalację wewnętrznych wodociągów. Przez całe życie zakonne zachowywała postawę uległości wobec swoich duchowych ojców.
Doświadczenia mistyczne
Jej głęboka więź z cierpieniem Chrystusa doprowadziła do fizycznych manifestacji stygmatów, w tym ran na ciele i korony cierni na czole. Doświadczenia te wiązały się z wielkimi trudnościami, gdyż biskup poddał ją ścisłej obserwacji, aby zweryfikować autentyczność tych zjawisk. Gdy znaki zostały potwierdzone, pozwolono jej powrócić do regularnych obowiązków we wspólnocie aż do śmierci w 1727 roku.
Kult i dziedzictwo
Została kanonizowana w 1839 roku przez papieża Grzegorza XVI. Choć jej oryginalne szczątki zaginęły w wyniku powodzi, jej relikwie znajdują się obecnie w realistycznej figurze. Jej wpływ wykracza poza Włochy, inspirując m.in. założenie zgromadzenia w Libanie. Kościół poświęcony jej został poświęcony w Ksaibe w Libanie w 2016 roku, co stanowiło pierwsze takie poświęcenie poza jej ojczyzną.