Waleriusz z Bierzo był mnichem i ascetycznym pustelnikiem żyjącym w VII wieku w regionie Bierzo w Wizygockiej Hiszpanii. Urodzony około 630 roku w wizygockiej arystokracji, ostatecznie porzucił życie świeckie, aby poszukiwać duchowej samotności. Żył jako pustelnik w pobliżu Astorga, gdzie mierzył się z różnymi trudnościami i konfliktami z lokalnym duchowieństwem. Jest rozpoznawany przede wszystkim dzięki swoim zachowanym dziełom literackim, które stanowią szczegółowe opisy jego osobistych zmagań i doświadczeń duchowych.
Życie i trudności
Po porzuceniu arystokratycznego pochodzenia, Waleriusz żył zarówno jako mnich w klasztorze Compludo, jak i jako pustelnik. Szukając izolacji, napotkał znaczący opór ze strony lokalnych postaci religijnych. Po sporze z kapłanem zamieszkał w celi w pobliżu ołtarza w posiadłości Ebronanto. W tym czasie człowiek o imieniu Ricimer próbował zmusić go do przyjęcia święceń kapłańskich poprzez odbudowę jego siedziby, co Waleriusz zinterpretował jako diabelskie ingerencje.
Dziedzictwo literackie
Waleriusz pozostawił po sobie kilka pism, w tym instrukcje monastyczne, poezję oraz opisy wizji dotyczące życia pozagrobowego. Jego najważniejszymi dziełami są trzy utwory autobiograficzne, które szczegółowo opisują prześladowania i cierpienia fizyczne, jakich doświadczył. Teksty te są cenione przez historyków ze względu na opisy jego życia. Choć niegdyś błędnie łączono go z opatstwem San Pedro de Montes, jego pisma odzwierciedlają przede wszystkim jego tożsamość jako ascety.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 25 lutego. Dawny napis w kościele San Pedro identyfikuje go jako sanctus, co było tytułem honorowym używanym w jego epoce.