Walerianus był arcybiskupem Aquilei od 369 roku do śmierci w 388 roku. Działając w późnej epoce rzymskiej, pracował nad przywróceniem kontroli katolickiej w swoim diecezji po kadencji jego poprzednika, Fortunatianusa. Był wybitnym przywódcą frakcji ortodoksyjnej podczas soboru w Rzymie, gdzie sprzeciwiał się arianizmowi. Dzięki jego przywództwu Aquileia stała się znaczącym ośrodkiem obrony wiary nicejskiej przeciwko grupom heretyckim w sąsiednich regionach.
Kariera kościelna

W 381 roku Walerianus zwołał sobór w Aquilei, aby zwalczyć pozostałe grupy ariańskie na obszarach Bałkanów i Dunaju. Choć cesarz uniemożliwił udział biskupom wschodnim, trzydziestu pięciu biskupów z regionów Po, Dunaju i Adriatyku zebrało się pod przewodnictwem Ambrożego z Mediolanu. Zgromadzenie to potępiło kilku przywódców ariańskich i wystosowało listy do cesarzy, aby potwierdzić swoje przywiązanie do ortodoksji. Wydarzenie to pomogło również ustanowić Mediolan jako metropolię kościelną.
Kult

Kościół katolicki uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 27 listopada. Jego relikwie znajdują się w katedrze w Udine. Martyrologium Rzymskie odnotowuje jego obronę wiary katolickiej w Ilirii oraz jego wysiłki na rzecz organizowania duchowieństwa i wiernych do życia wspólnotowego.
