Vincent van Gogh był holenderskim malarzem postimpresjonistycznym, należącym do najsłynniejszych i najbardziej wpływowych postaci w historii sztuki zachodniej. W nieco ponad dekadę stworzył około 2100 dzieł, w tym około 860 obrazów olejnych, z których większość powstała w ostatnich dwóch latach jego życia. Jego śmiałe barwy i ekspresyjne pociągnięcia pędzla przyczyniły się do ukształtowania podstaw sztuki nowoczesnej. Popełnił samobójstwo w wieku 37 lat, po latach choroby psychicznej i ubóstwa.
Młodość i kariera












Urodzony w 1853 roku w rodzinie z klasy średniej wyższej w Zundercie w Holandii, Van Gogh rysował już jako dziecko. Jako młody mężczyzna pracował jako handlarz dziełami sztuki, często podróżując, a następnie zwrócił się ku religii i pełnił funkcję protestanckiego misjonarza w południowej Belgii. Malarstwem zajął się w 1881 roku, mieszkając z rodzicami, a jego młodszy brat Theo wspierał go finansowo. Obaj utrzymywali obszerną korespondencję listowną, która pozostaje najpełniejszym źródłem pierwotnym dotyczącym jego życia i przemyśleń o sztuce.
Dojrzała twórczość












Po przeprowadzce do Paryża w 1886 roku Van Gogh poznał artystów awangardowych, którzy buntowali się przeciwko impresjonizmowi. Jego obrazy stawały się coraz jaśniejsze w kolorze, a styl w pełni się ukształtował podczas pobytu w Arles, na południu Francji, w 1888 roku. Poszerzył tematykę o serie drzew oliwnych, pól pszenicy i słoneczników. Cierpiał na epizody psychotyczne i przebywał w szpitalach psychiatrycznych, zanim zmarł w 1890 roku.
Dziedzictwo












Za życia Van Gogh odniósł niewielki sukces, jednak jego renoma wzrosła na początku XX wieku, gdy elementy jego stylu przejęli fowiści i niemieccy ekspresjoniści. Później osiągnął powszechny sukces krytyczny, komercyjny i popularny. Pamięta się go jako ważnego malarza, którego burzliwa osobowość stała się uosobieniem romantycznego ideału artysty cierpiącego.
