Tyt był mnichem kijowskiej Ławry Peczorskiej żyjącym w XIV wieku, czczonym jako święty w Kościele prawosławnym. Przed wstąpieniem do życia zakonnego był dzielnym wojownikiem, podczas którego odniósł ciężką ranę głowy zadaną mieczem. Po wyzdrowieniu z tej rany wstąpił do klasztoru, aby prowadzić życie duchowe. Jest wspominany ze względu na swój ascetyzm i nieustanną walkę z pokusami świata, co ostatecznie doprowadziło do uznania go za świętą postać w tradycji prawosławnej.
Życie i ascetyzm

Relacje historyczne opisują Tyta jako surowego pustelnika, który intensywnie walczył z cielesnymi pragnieniami. Był znany ze swojej głębokiej pokuty i łez wylanych nad własnymi grzechami. Badania naukowe jego szczątków przeprowadzone w 1982 roku potwierdziły znaczące złamanie czaszki, zgodne z obrażeniami bojowymi wspomnianymi w jego hagiografii. Rana ta nie spowodowała jednak jego śmierci. Jest czczony za pokonanie duchowych przeciwników dzięki niezłomnej wierze.
Kult

Relikwie świętego znajdują się w Dalekich Jaskiniach Ławry Peczorskiej w Kijowie. Jest on wspominany 27 lutego oraz 27 stycznia w różnych tradycjach prawosławnych. Jest czczony podczas Zjazdu Wszystkich Pobożnych Ojców Ławry Peczorskiej, a w szczególności w zgromadzeniu świętych ojców Dalekich Jaskiń.
