Toscana di Zevio była włoską szlachcianką żyjącą w XIV wieku, która wstąpiła do Zakonu Maltańskiego (Jana Bożego z Jerozolimy). Urodzona około 1280 roku w Zevio, była początkowo zamężna z przedstawicielem lokalnej szlachty, zanim przeprowadziła się do Werony. Po śmierci męża w 1318 roku poświęciła życie służbie ubogim i pielgrzymom poprzez działalność charytatywną. Ostatecznie wstąpiła do żeńskiej gałęzi Joannitów, prowadząc życie pełne pokory i oddania aż do śmierci w Weronie około 1343 roku.
Życie i pobożność


Po zakończeniu małżeństwa Toscana skupiła swoje wysiłki na pomaganiu potrzebującym w Weronie. Ściśle współpracowała z Joannitami w kościele Świętego Grobu, niosąc pomoc podróżnym na głównych szlakach pielgrzymkowych. Tradycja głosi, że dokonywała cudów, w tym uzdrawiania rąk i wskrzeszania ludzi, co poprzedziło jej formalne wstąpienie do zakonu w 1318 roku. Żyła jako pokorna członkini wspólnoty, wykonując skromne prace w służbie innych.
Śmierć i kult


Toscana zmarła w Weronie, prawdopodobnie w lipcu 1343 lub 1344 roku. Aby zamanifestować swoją pokorę, została początkowo pochowana w przestrzeni publicznej w pobliżu wejścia do placówki Joannitów. Jej ciało zostało później przeniesione do kościoła Świętego Grobu podczas tradycyjnej uroczystości wyniesienia. Jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej, a jej wspomnienie obchodzi się 14 lipca. Jej szczątki spoczywają obecnie w sarkofagu z czerwonego marmuru w Weronie.
