Tomasz z Celano był włoskim franciszkaninem, poetą i historykiem, żyjącym w przybliżeniu od 1185 do 1260 roku. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Celano, wstąpił do Zakonu Mniejszego i pełnił różne funkcje kierownicze, w tym sprawował urząd wiceprowincjała prowincji niemieckiej. Jest najbardziej znany ze swoich pism historycznych dotyczących życia Franciszka z Asyżu; napisał trzy odrębne hagiografie dokumentujące wczesne doświadczenia i cuda założyciela swojego zakonu.
Życie i dzieła

Po odebraniu wykształcenia w zakresie sztuk wyzwolonych, Tomasz wstąpił do zakonu franciszkanów około 1215 roku. Podróżował do Niemiec, aby pomagać Cezarowi ze Speyer, ostatecznie sprawując nadzór nad kilkoma klasztorami. Po powrocie do Włoch utrzymywał bliskie relacje z Franciszkiem z Asyżu. Jego dziedzictwo literackie obejmuje trzy główne dzieła o Franciszku, zamówione przez różnych liderów zakonu w celu udokumentowania życia i cudów świętego. Swoje ostatnie lata spędził jako duchowy kierownik w Tagliacozzo.
Kult

Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego. Proces jego beatyfikacji został formalnie zatwierdzony pod koniec XX wieku, co doprowadziło do jego obecnego statusu. Jest on czczony corocznie 4 października. Jego szczątki zostały przeniesione z pierwotnego miejsca pochówku w Val de' Varri do kościoła San Francesco w Tagliacozzo.
