Tomas I był XVII-wiecznym duchownym wschodniego chrześcijaństwa, który służył jako pierwszy rodzimy metropolita Kościoła Malankara. Urodzony w rodzinie Parampil z Kuravilangad, po swoim wujku przejął urząd arcydiakona w okresie znaczących napięć kościelnych. Jest najbardziej znany z przewodzenia Przysiędze Krzyża w Coonan (Coonan Cross Oath), kluczowemu ruchowi, który potwierdził niezależność chrześcijan św. Tomasza od jezuickiej i portugalskiej administracji kolonialnej. Ostatecznie ubiegał się o formalną konsekrację i otrzymał ją za pośrednictwem syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego Antiochii.
Przywództwo kościelne
Po odziedziczeniu urzędu arcydiakona, Tomas stanął w obliczu intensywnego konfliktu z arcybiskupem Garcią, który dążył do ograniczenia tradycyjnej władzy arcydiakona. Spór ten skłonił Tomasa do zorganizowania oporu wśród lokalnych parafii, co ostatecznie doprowadziło do Przysięgi Krzyża w Coonan. W następstwie tego ruchu jego zwolennicy ogłosili go biskupem w 1653 roku. Aby ugruntować swoją pozycję, otrzymał później formalną konsekrację od Mar Gregoriosa Abdala Jaleela, przedstawiciela syryjskiego patriarchy ortodoksyjnego.
Dziedzictwo
Tomas jest wspominany jako ostatni arcydiakon niepodzielnej wspólnoty chrześcijan św. Tomasza. Jego przywództwo stanowiło punkt zwrotny w historii chrześcijaństwa w Indiach, gdyż walczył on o zachowanie lokalnych tradycji przeciwko kolonialnej władzy religijnej. Zmarł w Angamaly 25 kwietnia 1673 roku i jest czczony jako święty w tradycjach Kościoła Malankara.