Thomas Merton był amerykańskim mnichem trapistą, teologiem i poetą, który żył w latach 1915–1968. Urodzony we Francji, wychowany w Stanach Zjednoczonych, w 1941 roku wstąpił do opactwa Matki Bożej z Gethsemani w Kentucky, gdzie pozostał aż do śmierci w Bangkoku. Jako płodny autor napisał ponad 50 książek poruszających różnorodne tematy, takie jak chrześcijańska kontemplacja, sprawiedliwość społeczna i pacyfizm. Jest powszechnie uznawany ze względu na swoje wglądy duchowe oraz wysiłki na rzecz dialogu międzyreligijnego, szczególnie z przywódcami azjatyckich tradycji religijnych.
Życie zakonne
Po przejściu na katolicyzm Merton początkowo starał się wstąpić do zakonu franciszkanów, zanim dołączył do cystersów surowej reguły. Przyjmując imię zakonne M. Louis, prowadził życie kontemplacyjne w klasztorze w Gethsemani. Choć początkowo obawiał się, że pisanie może odciągnąć go od powołania, jego przełożeni zachęcali go do tłumaczenia tekstów religijnych i pisania o żywotach świętych, co doprowadziło do znaczącej kariery literackiej.
Twórczość literacka
Twórczość Mertona obejmowała poezję, eseje i autobiografię. Jego najsłynniejsze dzieło, Siedmiogórze, pozostaje istotnym tekstem w literaturze duchowej. Jego różnorodny dorobek poruszał tematy modlitwy, monastycyzmu i aktywizmu na rzecz pokoju. Poza własną wspólnotą zakonno-klasztorną był oddanym działaczem na rzecz pokoju i pionierem w budowaniu mostów między chrześcijaństwem zachodnim a wschodnimi praktykami duchowymi.