Theodore Roosevelt (1858–1919) był 26. prezydentem Stanów Zjednoczonych, sprawującym urząd w latach 1901–1909. Przez sześć miesięcy pełnił funkcję wiceprezydenta za Williama McKinleya i po jego zamordowaniu w 1901 roku objął prezydenturę. Mając 42 lata, był najmłodszą osobą, która kiedykolwiek sprawowała ten urząd. Roosevelt zbudował swoją reputację jako reformator, przyrodnik, historyk i pisarz, a ankiety wśród historyków i politologów plasują go wśród największych prezydentów Stanów Zjednoczonych.
Młodość











Roosevelt urodził się w 1858 roku na Manhattanie w zamożnej rodzinie. Jako chorowite dziecko cierpiące na ciężką astmę, rozpoczął wymagający program ćwiczeń fizycznych, który nazywał życiem pełnym wysiłku. Edukował się w domu i już od najmłodszych lat interesował się poważnie zoologią, zakładając wraz z kuzynami muzeum historii naturalnej. Później studiował na Uniwersytecie Harvarda, który ukończył w 1880 roku, a następnie podjął studia prawnicze na Columbia, zanim zajął się polityką.
Kariera i prezydentura










Roosevelt kierował reformatorskim skrzydłem Partii Republikańskiej w legislaturze stanu Nowy Jork i pełnił funkcję zastępcy sekretarza marynarki wojennej. Po rezygnacji, by dowodzić oddziałem Rough Riders podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej, został wybrany gubernatorem Nowego Jorku. Jako prezydent realizował politykę Uczciwego Ładu, w tym działania antymonopolowe, które przyniosły mu przydomek Trust Buster, poszerzał ochronę przyrody poprzez parki i lasy narodowe oraz rozpoczął budowę Kanału Panamskiego. Jego mediacja w wojnie rosyjsko-japońskiej przyniosła mu w 1906 roku Pokojową Nagrodę Nobla.
Późniejsze lata










Po opuszczeniu urzędu Roosevelt coraz ostrzej krytykował swojego następcę Williama Howarda Tafta i w 1912 roku bezskutecznie kandydował z ramienia Partii Postępowej, czyli tzw. Byczej Moose, co rozbiło głosy republikanów i przyczyniło się do zwycięstwa Woodrowa Wilsona. Później poprowadził wyprawę do dorzecza Amazonki, gdzie niemal zmarł na chorobę. Sprzeciwiał się neutralności Wilsona podczas I wojny światowej, a jego zdrowie pogarszało się aż do śmierci w 1919 roku.
