Tarnów to miasto w południowo-wschodniej Polsce, położone w województwie małopolskim, liczące około 106 000 mieszkańców, a jego obszar metropolitalny to około 269 000. Jest ważnym węzłem kolejowym na strategicznym połączeniu wschód–zachód ze Lwowa do Krakowa. Miasto słynie z tradycyjnej architektury, w tym z zachowanego Starego Miasta z kamienicami, domami i murami obronnymi z XVI wieku, a pod względem średniej rocznej temperatury w długim okresie jest najcieplejszym miastem w Polsce.
Wczesne dzieje












Słowiańskie grodzisko powstało na Górze św. Marcina w połowie IX wieku, a później na brzegu rzeki Biała wyrosła nowa osada. Miasto po raz pierwszy wzmiankowano na początku XIV wieku, a w 1330 roku otrzymało prawo magdeburskie. Za czasów rodu Tarnowskich rozwijało się w okresie polskiego złotego wieku, kiedy miało szkołę, synagogę, zbór kalwiński i kilka cechów. Jego rozwój osłabł po 1588 roku, gdy miasto kilkakrotnie przechodziło w ręce różnych rodów.
Okres austriacki i późniejszy












Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku Tarnów znalazł się w granicach austriackiej Galicji i stał się siedzibą powiatu oraz rzymskokatolickiej diecezji. Połączenie kolejowe z Krakowem w 1852 roku przyczyniło się do rozwoju miasta w drugiej połowie XIX wieku. Miasto dało też nazwę generałowi Józefowi Bemowi, urodzonemu tutaj w 1794 roku. W 1940 roku jego ludność znalazła się wśród polskich więźniów deportowanych do Auschwitz podczas niemieckiej akcji AB, a społeczność żydowska była prześladowana w czasie okupacji.
