Tanger

W mieście rozwinął się przemysł stoczniowy, włókienniczy oraz spożywczy. Ośrodek turystyczny. W mieście działa międzynarodowy port lotniczy.

Starożytność

W starożytności znane było jako Tingis. Nazwa miasta wywodząca się z języka tamazight dowodzi, że osadę pierwotnie założyli Berberowie. Dopiero ok. VII wieku p.n.e. Tanger skolonizowali Fenicjanie. W I wieku n.e. miasto stało się stolicą rzymskiej prowincji Mauretania Tingitana.

Germanie, Bizancjum i Arabowie

To ważne dla państwa zachodniorzymskiego miasto, po upadku imperium, stało się magnesem dla najeźdźców. Zdobyli je Wandalowie-Silingowie migrujący z Betyki (znanej dziś jako Andaluzja). Blisko sto lat później Tanger znalazł się pod władzą Bizancjum.

W VII wieku władzę nad miastem na krótko objęli Wizygoci, jednak już w 707 roku tereny dzisiejszego Maroka, wraz z Tangerem, znalazły się pod panowaniem arabskim. Arabowie założyli tu posterunek graniczny i bazę wypadową do najazdów na Półwysep Iberyjski.

Portugalczycy i Brytyjczycy

Po wyparciu muzułmanów z południa Półwyspu Iberyjskiego, Tanger ponownie znalazł się na granicy świata islamskiego, a w 1471 roku został zdobyty przez Portugalczyków. W 1661 roku został wraz z Bombajem oddany w ręce Brytyjczyków jako wiano dla księżniczki Katarzyny Bragançy, narzeczonej króla Karola II Stuarta. Brytyjczycy szybko uznali jednak obronę miasta przed ciągłymi atakami Arabów za nieopłacalną i w 1684 opuścili Tanger pozostawiając miasto w rękach sułtana Mulaja Ismaila. Niepodzielne panowanie arabskie w Tangerze trwało aż do początków XX wieku.

Strefa międzynarodowa

Na przełomie wieku XIX i XX Tanger jako miasto portowe o strategicznym położeniu stał się obiektem pożądania europejskich mocarstw kolonialnych. Po kolonizacji Maroka przez Francję i Hiszpanię (zob. Maroko Hiszpańskie) utworzono tu w 1923 miasto wydzielone o specjalnym międzynarodowym statusie strefy neutralnej zbliżonym do wolnego miasta, o powierzchni 373 km² i 40 tys. ludności. Po klęsce Francji w kampanii w czerwcu 1940 strefa została zajęta przez Hiszpanię. Działał tu konsulat niemiecki zamknięty w wyniku układu zawartego między generałem Francisco Franco i aliantami 2 maja 1944.

Administratorzy Tangeru w latach 1923-56:

• Paul Alberge (Francja, 24 sierpnia 1926 – 19 sierpnia 1929)
• Joseph Le Fur (Francja, 19 sierpnia 1929 – 1 sierpnia 1940)
• Manuel Amieva (Hiszpania, 1 sierpnia 1940 – 4 listopada 1940)
• administrowany przez Maroko Hiszpańskie (4 listopada 1940 – 11 października 1945)
• Luís António de Magalhães Correia (Portugalia, 11 października 1945 – 18 czerwca 1948)
• Jonkheer H.F.L.K. van Vredenburch (Holandia, 15 sierpnia 1948 – 9 kwietnia 1951)
• José Luís Archer (Portugalia, 9 kwietnia 1951 – 21 czerwca 1954)
• Étienne-Gustave de Croÿ, prince de Croÿ-Roeulx, (Belgia, 21 czerwca 1954 – 31 grudnia 1954)
• Robert van de Kerckhove d'Hallebast (Belgia, 4 stycznia 1955 – 5 lipca 1956)

W 1956 strefa międzynarodowa została zlikwidowana, a Tanger i pozostałe jej obszary zostały włączone do niepodległego Królestwa Maroka.

Mekka artystów

W latach 1912–1956 Tanger był tzw. strefą międzynarodową. Np. w roku 1938 istniały tam 4 urzędy pocztowe: francuski, brytyjski, hiszpański frankistowski i hiszpański rządowy. Atmosfera wielokulturowości i piękne krajobrazy przyciągały artystów z Europy i USA.

• Paul Bowles mieszkał i pisał w Tangerze przez ponad pół wieku.
• William S. Burroughs mieszkał w Tangerze przez cztery lata i napisał tam Nagi lunch.
• Przez jakiś czas mieszkali tam: Tennessee Williams, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, muzycy z The Rolling Stones, Jean Genet, natomiast modę zaczęli francuscy malarze Delacroix i Matisse.

Miejscowości partnerskie:

• Aartselaar, Belgia
• Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie
• Faro, Portugalia
• Kadyks, Hiszpania
• Liège, Belgia
• Metz, Francja
• Moulins, Francja
• Pasadena, Stany Zjednoczone
• Saint-Denis, Reunion