Taizong (598–649), właśc. Li Shimin, był drugim cesarzem dynastii Tang w Chinach, panującym w latach 626–649. Tradycyjnie uważa się go za współzałożyciela dynastii, ponieważ zachęcił ojca do buntu przeciwko dynastii Sui, a następnie pomógł pokonać kilku najgroźniejszych przeciwników dynastii. Jego panowanie jest powszechnie uznawane za jedno z największych w historii Chin i stało się wzorem, według którego oceniano późniejszych cesarzy.
Młodość i bunt
Li Shimin urodził się w 598 roku w Wugong, na terenie dzisiejszej prowincji Shaanxi. Jego ojciec, Li Yuan, był generałem dynastii Sui, który w 617 roku w Jinyangu wystąpił przeciwko tej dynastii, a Li Shimin potajemnie przygotował plany powstania. Brał udział w kampaniach, które nastąpiły po nim, a jego umiejętności dowódcze pomogły rebelii odnieść sukces.
Panowanie i osiągnięcia
Za jego panowania Tang pokonali Wschodnich Turków w 630 roku, a później przyłączyli oazowe państwa kotliny Tarim oraz Zachodni Kaganat Turków. Okres ten nazwano panowaniem Zhenguan, złotym wiekiem, który studiowali przyszli książęta koronni. Taizong rozszerzył także system egzaminów cesarskich i wymagał od urzędników lojalności wobec polityki, a nie wobec konkretnych osób, co miało ograniczyć korupcję.
Dziedzictwo
Taizong był znany jako racjonalista, który gardził przesądami i zmodyfikował obrzędy, aby złagodzić ciężar pracy rolników. Historycy przypisują jego sukces częściowo jego gotowości do przyjmowania krytyki oraz zdolnym kanclerzom, m.in. Fang Xuanlingowi, Du Ruhuiemu i Wei Zhengowi. Jego epoka położyła podwaliny pod szczyt potęgi Tang za panowania Xuanzonga.