Sycylia to wyspa na środkowej części Morza Śródziemnego i jeden z dwudziestu regionów Włoch, leżący na południe od Półwyspu Apenińskiego. Zamieszkana przez ponad 4,7 mln osób jest największą i najludniejszą wyspą Morza Śródziemnego. Jej najbardziej znanym symbolem jest Etna, najwyższy czynny wulkan w Europie. Wyspa słynie z bogatej kultury obejmującej sztukę, muzykę, literaturę, kuchnię i architekturę, a od Kalabrii oddziela ją Cieśnina Mesyńska. Jest jednym z pięciu autonomicznych regionów Włoch i uznawana jest za część południowych Włoch.
Historia najdawniejsza












Ślady działalności ludzkiej na wyspie sięgają około 14 000 roku p.n.e. Pierwotnymi mieszkańcami byli Sykanowie, Elymowie i Sykulowie, od których wyspa wzięła swoją nazwę. Od około 750 roku p.n.e. na wybrzeżach zakładali osady koloniści fenccy i greccy, a Sycylia stała się jednym z ośrodków Wielkiej Grecji. Następnie dochodziło do konfliktów między Grekami, Kartagińczykami i Rzymianami, a wojny punickie zakończyły się przejęciem wyspy przez Rzym, który uczynił z niej swoją pierwszą prowincję poza Półwyspem Apenińskim.
Panowanie średniowieczne i nowożytne












Po upadku Cesarstwa Rzymskiego Sycylią władali Wandalowie, Ostrogoci, Cesarstwo Bizantyjskie oraz emirat sycylijski. Normanowie utworzyli w 1071 roku hrabstwo Sycylii, a w 1130 roku Królestwo Sycylii. Później wyspą rządziła Korona Aragonii, a następnie monarchia hiszpańska. W 1860 roku Sycylia weszła w skład nowo zjednoczonych Włoch, a w 1946 roku otrzymała specjalny status regionu autonomicznego.
