Susumu Kitagawa (ur. 4 lipca 1951) to japoński chemik zajmujący się chemią koordynacyjną, ze szczególnym uwzględnieniem hybrydowych związków organiczno-nieorganicznych oraz porowatych polimerów koordynacyjnych, zwłaszcza szkieletów metaloorganicznych. Jest profesorem wybitnym (Distinguished Professor) w Instytucie Zintegrowanych Nauk o Materiałach Komórkowych (iCeMS) Uniwersytetu w Kioto, który współtworzył w 2007 roku. W 2025 roku wraz z Richardem Robsonem i Omarem M. Yaghim otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za prace nad molekularnymi blokami budulcowymi szkieletów metaloorganicznych.
Kariera i stanowiska


Kitagawa uzyskał doktorat z chemii węglowodorów na Uniwersytecie w Kioto w 1979 roku, gdzie wcześniej ukończył także studia licencjackie. Następnie pracował jako wykładowca na Uniwersytecie Kindai, a w 1992 roku objął stanowisko profesora chemii nieorganicznej na Uniwersytecie Metropolitalnym w Tokio. Do Uniwersytetu w Kioto powrócił w 1998 roku. W latach 2013–2023 kierował iCeMS, a w 2024 roku został mianowany wiceprezydentem uniwersytetu ds. promocji badań. W latach 2011–2023 był także członkiem Rady Naukowej Japonii.
Wkład w badania naukowe


Opierając się na wcześniejszych odkryciach Makoto Fujity i Omara M. Yaghiego, Kitagawa wykazał w 1997 roku, że struktury polimerów koordynacyjnych mogą adsorbować gazy, co miało istotne znaczenie dla rozwoju funkcjonalnych materiałów porowatych. W jego późniejszych przeglądach omawiano funkcjonalne porowate polimery koordynacyjne oraz tzw. miękkie kryształy porowate, których struktura może ulegać znacznym zmianom pod wpływem bodźców chemicznych lub fizycznych.
