Stefan da Cuneo był franciszkaninem i misjonarzem z XIV wieku, urodzonym w Cuneo. Jako mistrz teologii wykładał na uniwersytecie w Pawi, a następnie pełnił funkcję wykładowcy w Bolonii, zanim poświęcił życie pracy misyjnej. Zapamiętany został przede wszystkim dzięki staraniom o głoszenie ewangelii w Ziemi Świętej, co ostatecznie doprowadziło do jego śmierci. Został kanonizowany jako święty przez papieża Pawła VI w 1970 roku.
Życie i misja
Po wstąpieniu do zakonu franciszkanów w prowincji genueńskiej, Stefan kontynuował zaawansowane studia teologiczne. Po pełnieniu funkcji akademickich we Włoszech, skupił się na pracy duszpasterskiej na Korsyce. W 1391 roku dołączył do innych braci, w tym Nikoli Tavelića, w próbie głoszenia kazań muzułmanom w Jerozolimie. Misja ta była niezwykle niebezpieczna ze względu na napięcia polityczne i religijne panujące w tamtej epoce.
Męczeństwo i kult
Podczas próby uzyskania pozwolenia na głoszenie kazań przy Kopule Skalnej, Stefan i jego towarzysze spotkali się z oburzeniem społecznym. Zostali aresztowani, uwięzieni i skazani na śmierć. 14 listopada 1391 roku został stracony przez ścięcie w pobliżu Bramy Jafy. Został beatyfikowany w 1889 roku, a następnie kanonizowany w 1970 roku. Kościół katolicki wspomina jego oraz pozostałych męczenników 14 listopada.