Stefan IV był biskupem Rzymu i władcą Państwa Kościelnego, który sprawował urząd papieski od czerwca 816 roku do śmierci w styczniu 817 roku. Pochodził z szlacheckiej rzymskiej rodziny, wychowywał się w Lateranie i służył jako diakon u Leona III. Jego błyskawiczny wybór przez rzymski duchowieństwo miał prawdopodobnie zapobiec ingerencji Karolingów w sukcesję papieską. Podczas krótkiego panowania udał się do Reims, aby spotkać się z cesarzem Ludwikiem Pobożnym, co wzmocniło relacje między papiestwem a monarchią Franków.
Życie i panowanie
W październiku 816 roku Stefan udał się do Reims, gdzie namaszczył Ludwika Pobożnego na cesarza i koronował jego żonę, Ermengardę, na augustę. Ceremonia ta pomogła potwierdzić rolę papiestwa w koronacjach cesarskich. W tym okresie z sukcesem wynegocjował uwolnienie rzymskich więźniów politycznych przetrzymywanych przez cesarza. Po podróżach przez Rawennę powrócił do Rzymu, gdzie przed śmiercią skupił się na tradycyjnych obowiązkach kościelnych oraz potwierdzaniu posiadłości klasztornych.
Kult
Uznany za świętego, Stefan IV jest czczony w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jest honorowany za wysiłki na rzecz utrzymania przywilejów Kościoła rzymskiego oraz za działalność dyplomatyczną w imperium Franków.